Brieven

Brieven 21/7/2020

Boeren (1)

Verlaag de pachtprijs

De boer kan het niet alleen, schrijven Ingeborg de Wolf en Theun Vellinga (18/7). Het verduurzamen van de veehouderij is te complex voor een enkele stakeholder om op te lossen, zeker nu het debat zo gepolariseerd is. Naast de genoemde belangen, mis ik de rol van grondeigenaren. Immers, komt niet veel druk op de boer voort uit de immer stijgende kosten die boeren moeten afdragen voor de pacht van hun grond? De landbouwgrond in Nederland is al lang niet meer in handen van de overheid. Van de ruim 2 miljoen hectare landbouwgrond is 85 procent in handen van een groot aantal natuurlijke personen.

Door de hoge kosten lijkt het voor de boer financieel onverantwoord om veel open land te hebben waar dieren ‘gewoon’ op kunnen grazen. En hoe privaat is privé-eigendom eigenlijk als het land als onderpand dient te worden gesteld? Boeren worden zo mogelijkheden ontnomen echt te zorgen voor hun land. Bij de maatschappelijke dialoog die de auteurs voorstaan, hoort ook de vraag hoe het land terug te brengen in het bezit van een (lokale) overheid, die ook een eerlijkere prijs voor de pacht waarborgen.

Boeren (2)

Onrealistische planning

Landbouwminister Carola Schouten (ChristenUnie) wil dat melkvee minder eiwitten gevoerd wordt. Maar bij boeren met veel koeien op weinig grond is voedermaïs een substantieel deel van het rantsoen. Afgelopen lente is de maïs voor komend jaar al gezaaid en de boeren zitten dus tot en met eind volgend jaar vast aan het eiwitrijke krachtvoer. Zij hebben tijd nodig voor de omschakeling.

Testen op corona

17 km voor een nies

Volgens de overheid en RIVM wordt er te weinig getest op corona terwijl testen volgens hen cruciaal is voor het terugdringen van het Covid-19-virus. Als men dit vindt, moet men eerst eens zorgen dat het net van testlocaties over het hele land, dus ook buiten de Randstad, veel fijnmaziger wordt, zodat testlocaties dichter bij de mensen komen. Als ik me nu wil laten testen omdat ik een keer hoest of nies, moet ik een auto hebben en zeventien kilometer rijden naar de dichtstbijzijnde testlocatie. Word ik dan negatief getest (grote kans), dan kan het maar zo zijn dat ik een paar dagen later weer hoest of nies. Moet ik dan weer zeventien kilometer rijden om me weer te laten testen? Dat doet toch niemand?

Action

Kooplust: niet duurzaam

Sander van der Laan, topman van winkelketen Action, verhaalt trots over 350.000 goedkoop geproduceerde tuinharkjes (‘Action begon met het verkopen van restpartijen. Dat vind ik heel duurzaam’, 18/7). Hij noemt het zijn „maatschappelijke verantwoordelijkheid” om ervoor te zorgen dat „mensen met een kleine portemonnee producten [kunnen] kopen die op een verantwoordelijke manier tot stand zijn gekomen”. Met droge ogen heeft hij het over duurzaamheid. Van der Laan noemt het een „kwestie van welvaart” dat „iemand met een laag inkomen zich die luxe kan voorloven” om de ballen in de kerstboom „elke twee, drie jaar van kleur te wisselen”. Toevallig ook goed voor de omzet. Duidelijker kan niet geïllustreerd worden, waarom een bedrijf met zo’n verdienmodel nooit duurzaam genoemd zal kunnen en mogen worden.

Reactie Magendane

Afleidingsmanoeuvres

In zijn column verbindt Kiza Magendane twee totaal verschillende zaken: het recht op vrije meningsuiting en de armoede en ongelijkheid in de wereld (Vrije meningsuiting als afleiding, 18/7). Stellen dat armoede belangrijker is dan het debat over cancel culture, en dat het laatste een manier is om niet over het eerste te praten, lijkt eerder een afleidingsmanoeuvre van Magendane zelf. Vrijheid van meningsuiting is essentieel in dit land, evenals gelijke kansen en het bestrijden van armoede.