Interview

‘Aantrekking tussen twee mensen kun je niet verklaren’

Interview | Rodrigo Sorogoyen Vanuit de nachtmerrie van veel ouders maakte de Spaanse regisseur Rodrigo Sorogoyen een onderhuids borrelend drama. „Uitleggen wat er met Elena’s zoontje is gebeurd was niet zo belangrijk.”

De nieuwe film van de Spaanse regisseur Rodrigo Sorogoyen begint met een nachtmerrie van veel ouders. De Madrileense Elena krijgt in Madre een telefoontje van haar zesjarige zoon Iván; hij staat alleen op een Frans strand en weet niet waar zijn vader is. Via de telefoon hoort ze hoe Iván in de problemen komt, maar ze kan niets doen.

Een vriendin van Sorogoyen vertelde hem over een kennis die deze bloedstollende situatie echt had meegemaakt. „Gelukkig vond het zoontje in de realiteit wél snel zijn vader”, vertelt de regisseur via de telefoon. Toen deze kennis de situatie omschreef als ‘de ergste minuut’ uit haar leven, wist de regisseur dat er een film inzat.

Sorogoyen, die in Spanje bekend is van thrillers als El Reino en Que Dios nos perdone, maakte in 2017 al een korte film met een open einde over dit ijzingwekkende telefoongesprek. Die werd genomineerd voor een Oscar. Zijn nieuwe speelfilm gebruikt deze korte film als een proloog en springt vervolgens naar hoe het tien jaar later met Elena gaat. Zij is verhuisd naar de Franse Atlantische kust, vlakbij de plek waar Iván verdween. Als ze daar op het strand de 16-jarige Jean ziet, raakt ze door hem gebiologeerd. De fascinatie blijkt wederzijds; de Franse puber zoekt de rouwende moeder zelf op in de bar waar ze werkt.

Op de vraag wat er uiteindelijk met Elena’s zoon is gebeurd, krijgt de kijker geen antwoord. Madre verandert na zijn thrillerachtige, flitsende begin in een onderhuids borrelend drama over rouwverwerking en aantrekkingskracht.

„We wilden een andersoortig verhaal vertellen, dus uitleggen wat er met Iván is gebeurd was niet zo belangrijk en zou tijd en ruimte in beslag nemen”, legt Sorogoyen uit. „Tegelijkertijd wilden we de kijker laten voelen wat Elena meemaakt, de onrust en twijfel.” Onzekerheid over het lot van je kind is volgens de regisseur erger dan horen dat het is overleden. „Je hoopt je hele leven op iets wat hoogst waarschijnlijk niet zal gebeuren. En je kunt niet beginnen aan een rouwproces; iets waardoor je – na verloop van tijd en met pijn – vrede kun vinden.”

Broeierige spanning

Het lot van Iván is niet het enige waarover de kijker in het ongewisse blijft; lange tijd is onduidelijk wat er exact speelt tussen de timide Elena en de speelse, schijnbaar vrolijke Jean. Zoeken ze troost bij elkaar, is het vriendschap, iets seksueels? Het geeft een ongemakkelijke, broeierige spanning. Dat Jean, een roodharige krullenbol, Elena herinnert aan haar zoon is duidelijk. Ook al lijkt ze rationeel te weten dat er geen verband kan zijn tussen de twee jongens. Wat is de reden dat deze zestienjarige zo graag tijd doorbrengt met iemand die zijn moeder zou kunnen zijn? Sorogoyen: „Aan het begin van de film vraag je je af of hij met haar speelt, maar we maken ook duidelijk dat Jean een beetje een speciale jongen is. Het is volgens mij niet noodzakelijk dieper in te gaan op waarom hij tot Elena aangetrokken is: aantrekking tussen twee mensen kun je niet verklaren. Het zou haar schoonheid kunnen zijn, haar intelligentie, maar ook haar zichtbare pijn.”

Lees hier de recensie van ‘Madre’

Hun omgeving weet niet goed hoe om te gaan met de ongewone band tussen de twee. Volgens Sorogoyen wordt er de laatste decennia te moralistisch gekeken naar relaties tussen mensen met een groot leeftijdsverschil. Volgens hem is de verhouding tussen Elena en Jean niet ongelijkwaardig. „Ze vinden allebei iets in deze relatie wat ze elders niet vinden op het moment dat ze elkaar ontmoeten.” Het ongemak ontstaat volgens de regisseur ook omdat Elena een oudere vrouw is. „Je stelt je zonder problemen een vrouw voor die verliefd wordt op een man die twintig of dertig jaar ouder is.”

Is het tweede deel van de film, net als het eerste, geïnspireerd door een echte gebeurtenis? „We hebben onderzoek gedaan naar mensen die een naaste hebben verloren in tragische omstandigheden. Een casus zoals in de film zijn we niet tegengekomen. Wel viel op dat als mensen een liefdesrelatie krijgen na zo’n verlies, er vaak een verband is met de tragedie die ze hebben meegemaakt. Zo hebben we een man ontmoet die zijn zoon had verloren en later verliefd is geworden op de moeder van een vriendje van zijn kind.”