Volle laag voor de limo

Kees Moeliker ziet hoe aalscholvers in Rotterdam langparkeerders afstraffen.

Linksom of rechtsom: deze auto met een dubbele trefkans is goed geraakt.
Linksom of rechtsom: deze auto met een dubbele trefkans is goed geraakt. Foto's Kees Moeliker

Dankzij de gunstige ligging nét buiten de betaalde parkeerzones en vlakbij metrostation Kralingse Zoom, is de ’s-Gravenweg in Rotterdam een favoriete plek voor langparkeerders. De nette buurt vindt het maar niks, die auto’s die de APK vermoedelijk niet meer doorkomen en bovendien ruimte innemen. De overlast wordt de laatste tijd biologisch bestreden met een krachtig wapen: de schijtende aalscholver.

Deze grote, zwarte watervogels posteren zich langs de weg op de lichtmasten, drogen hun vleugels in de wind, poetsen de veren en doen verder niets anders dan het verteren van de laatste maaltijd en zich veelvuldig ontlasten. Twee keer een uur aandachtig observeren leverde per aalscholver in totaal zeven flotsen op – enorme klodders vogelpoep die hun doel altijd treffen. Het volume is groot doordat vogels hun afval gecombineerd via één uitgang – de cloaca – lozen: de urine is wit en waterig, de ontlasting afhankelijk van de voedselkeus meestal donker en altijd stroperig.

Buurtbewoners kennen de vogels en hun gedrag en mijden met name de beruchte lichtmasten 209 en 307. De onwetende stakkers die hun auto pal onder die lantarenpalen parkeren, vinden hun voertuig volkomen ondergescheten terug. Na een dag kunnen ze de drek er in de wasstraat wel weer afspoelen, maar bij langparkeerders hoopt de stront zich op tot een dikke guanokorst die alleen met de hogedrukspuit en schuurspons te verwijderen is. Een Fiat Panda (model Young) uit 2001 veranderde van een kek karretje in een stinkend wrak, en met lede ogen heb ik moeten aanzien hoe de linnen kap van een donkerblauwe Saab cabrio werd witgeka(l)kt. Momenteel staat er een witte limousine onder paal 307. Met een lengte van bijna zes meter beslaat het twee parkeerplaatsen en heeft de aalscholver dubbele trefkans.

Hoewel niemand de ontsierende werking van vogelpoep op auto’s betwist, is over de schade die ontlasting aan het koetswerk toebrengt nog veel onbegrip. De autopoetsbranche volhardt in het fabeltje dat urinezuur uit vogelpoep de lak aantast, maar dat chemische goedje zetten vogels om voordat de ontlasting de uitgang bereikt. Het venijn zit hem in de enzymen en andere eiwitten in de poep die in de volle zon (bij hoge temperatuur) de lak degraderen. Op nanoschaal zijn er zelfs kraters in de toplaag te zien. Met de juiste poetsmiddelen zijn die gaten wel weer te dichten. Een beter advies is: Kijk omhoog voordat je parkeert!