Thuiskok.

Zomer

Normaliter kijk ik vol ongeduld uit naar juli en augustus, maar dit jaar heeft de zomer zich geruisloos aangediend. Ik realiseerde me pas dat het vakantietijd was toen ik mensen op Twitter foto’s zag plaatsen van hun zomerverblijf. Een aantal ervan herkende ik omdat ze een paar maanden eerder nog als strenge pastors mensen de les lazen dat je in coronatijd niet bezig mocht zijn met zoiets frivools als vakantie. Maar we weten sinds Jimmy Swaggart dat de ergste prekers ook vaak de grootste zondaars zijn.

Deze zomer breng ik braaf in Nederland door, maar het gemis is groot. Ik verlang naar het geluid van bestek en borden dat klinkt in nauwe, kronkelige steegjes terwijl de zon op z’n hoogst staat. Ik mis de siësta’s doorgebracht op terrassen met drankjes en hapjes tot de lokale bewoners weer ontwaken en de stad met hen. De meest ontspannen dagen brachten we door met urenlange lunches die, onderbroken door een wandeling of een duik in het zwembad, soepel overgingen in lange diners tot ’s avonds laat waarbij de hitte tegelijk met de ondergaande zon geleidelijk plaatsmaakte voor een koele bries en we na een lange dag en met een volmaakt voldaan buikje terug naar het hotel liepen en onderweg nog een ijsje namen om de dag gepast af te sluiten.

Dat gemis werd erger toen ik de verhalen las in Bitterzoete Honing, ‘de smaken van de Sardinische keuken’ van Letitia Clark. Ik dacht altijd dat het Sardijnse keuken is, maar dat terzijde. Zij beschrijft vol warmte het rustige leven op Sardinië met lunchpauzes van twaalf tot vier, en weekenden waarin lunches om twaalf uur beginnen en tot middernacht duren. „We moeten naar Sardinië”, appte ik mijn geliefde tijdens het lezen.

Clark leerde Sardinië kennen dankzij haar geliefde; de relatie is inmiddels over, maar de liefde voor het eiland is gebleven. En als je het boek leest en de foto’s en gerechten ziet, snap je waarom – al zijn niet alle recepten authentiek Sardijns of origineel.

Komende week gaan we vier gerechten maken die ieder op zich staan, maar als u ze combineert, vormen ze samen een zalig lange lunch of zomers avondmaal. Het geluid van de cicades denken we er zelf bij.