Brieven

Brieven 20/7/2020

Coronamoe

Lange adem

Interessant, wat Japke-d. Bouma schrijft over de vermoeidheid die mensen nu voelen door corona (Komt er na de coronacrisis een massale burn-out?, 15/7). Alles was zo anders dan we gewend waren. We hebben onszelf veel moeten ontzeggen dat het leven leuk maakt. We moesten voortdurend opletten, om anderen niet te besmetten en zelf niet besmet te raken. Er was onzekerheid. Angsten rond naasten die toch ziek werden. Zorgen rond werk en inkomen, om de gevolgen voor de economie. Dit alles vraagt veel aanpassing in korte tijd en kost energie.

Een nuttige oefening? Onze regering lijkt het niet echt te willen zien, maar de drie hete dagen van juni hebben ons er weer aan herinnerd: er komt een veel ernstigere crisis aan, de klimaatcrisis. In die zin was de afgelopen tijd een oefening, want de klimaatcrisis zal van ons nog veel ingrijpendere wijzigingen vragen in economie en levensstijl. Laten we daar maar meteen een voortvarend vervolg aan geven, nu het nog kan.

Zonnepanelen

Wiebes, keer besluit om

„Nee mijnheer, het is niet slim om het maximale aantal panelen op uw dak te leggen”, dat kreeg ik te horen van een zonnepaneelinstallateur, toen ik mijn eerste oriënterende gesprek had. Ook bij het plaatselijke Regionaal Energieloket, laat men mij weten: Het aantal zonnepanelen wordt afgestemd op uw huidige en toekomstige verbruik. Reden is dat overproductie niet rendabel is. En dat alles heeft te maken met het feit dat minister Wiebes (Economische Zaken en Klimaat, VVD) heeft besloten dat de huidige salderingsregeling geleidelijk zal worden afgebouwd tussen 2023 en 2031. Ondertussen is – zo lees ik de laatste weken bijna dagelijks – het tekort aan groene stroomcapaciteit, dé bottleneck in de transitie naar waterstof. Dan is toch duidelijk, dat je een besluit moet herzien? Wat dan ook mooi in lijn is met het recente advies van Raad voor de Leefomgeving en Infrastructuur, dat groen herstel burgers direct ten goede moet komen.

Crèches (1)

Zo belangrijk is liefde

In Private equity koopt de crèche, de zorgkinderen moeten weg (16/7) valt te lezen hoe kinderen ‘met een rugzakje’ door extra aandacht op reguliere crèches terechtkonden. Echter, private equity kocht de crèches op en wees de zorgkinderen de deur. Ik moest denken aan het interview met basketbalfenomeen Ton Boot (‘Het is zo stil in mij. Begrijp je?’, 11/7). Hij noemde een documentaire waarin Japanse baby’s die blind waren en een deel van hun hersenen misten, door onvoorstelbaar veel liefde en aandacht, dit wisten te overwinnen. Hun ogen gingen weer functioneren. Boot: „Zo belangrijk is liefde en aanraken.” Deze documentaire zou verplichte kost moeten zijn voor ouders.

Crèches (2)

Teken van kwaliteit

Vooreerst is het aan de overheid om te bepalen welke kinderen naar de opvang kunnen. Als die dit niet definieert, kun je het de uitbaters niet kwalijk nemen dat zij met standaardprotocollen werken. Als personeel naar een andere opvang moet (ter vervanging bij ziekte of vakantie), zijn gestroomlijnde protocollen de beste garantie voor kwaliteit: iedereen werkt hetzelfde.

De verantwoordelijkheid voor deze kinderen, als zij in de opvang zijn, ligt bij de directie. Er is kennis voor nodig. Je kunt aparte masters en bachelors halen voor specifieke problematieken. Het is onlogisch dat die kennis niet nodig zou zijn op de werkvloer. Mocht een kinderdagverblijf bij een calamiteit iets over het hoofd zien met de kinderen die een plusje hebben, zou dat ook kritiek opleveren. En gespecialiseerd personeel – dat overigens uit meerdere personen bestaat, omdat zij ook ziek worden en op vakantie gaan – is nu eenmaal duurder.

Het is jammer dat deze dienst sluit, maar voor grote organisaties zijn deze extra’s, als ze niet bij wet geregeld zijn, onvoorziene en niet in te schatten risico’s. Een kleine organisatie kan dit wel regelen. Die weet beter wat er op de vloer gebeurt. Hoe groter de organisatie, hoe globaler de aanpak wordt, wil het geen chaos worden op de vloer. Ik begrijp dat ouders hierdoor in problemen komen, maar durven toegeven dat men dit niet kan, is ook een vorm van kwaliteit.