Lianne La Havas

Hollie Fernando/Warner Music

Interview

Lianne La Havas: ‘Nu weet ik wat ik wil en ik spreek mij uit’

Lianne La Havas Na vijf jaar heeft Lianne La Havas een nieuw album gemaakt. De Britse zangeres had tijd nodig om te leven. En ze nam de regie over haar muziek. „Wat ik nu deel is oprecht. Punt.”

Voor een Live at Home-uitzending van BBC-presentator Jools Holland staat Lianne La Havas in mei in haar huiskamer voor een microfoon. Regendruppels op het raam, de vensterbank kan misschien best een likje verf gebruiken. Te midden van planten, kleden, een piano, een Wurlitzer en een ander huisorgeltje laat de Britse zangeres haar wendbare stem voluit gaan: lange noten met een trillertje op het eind. Het is kracht en lyriek over gebroken liefde in bitterzoete zomerregen. En ook, hoe ze zich herboren voelt. Met haar feloranje blouse en haar gitaar hoog op de borst steekt ze fraai af tegen een zeegroene muur met snaarinstrumenten.

„Ah ja, die video. Een noodgedwongen thuisproject”, grinnikt Lianne La Havas over de telefoon vanuit haar appartement in Londen. „We filmden alles met een telefoon. En mijn vriend filmde met een digitale camera vanuit een andere hoek. Toen we eenmaal hadden uitgevogeld hoe we alles zouden doen werd het leuk.”

Er volgden op haar sociale media tal van dit soort thuissessies. Het was, zoals voor veel artiesten in deze coronatijd, een manier om contact te houden met de achterban. Met reacties om blij van te worden. Al vond ze het ook wel erg privé, zo vanuit haar thuis. „Je wilt eigenlijk niet dat mensen beginnen over jouw persoonlijke spullen. Maar ja. Ik probeerde de opnames steeds zo te maken dat je eigenlijk zo min mogelijk zag.”

Echt knallers van hits had Lianne La Havas nooit. Maar wie in 2015 grote muziekfestivals bezocht, van Pinkpop, North Sea Jazz tot Down The Rabbit Hole, kwam de zelfbewuste Britse met haar delicate folky soul met jazzinvloeden overal tegen. De achtergrondzangeres bij Paloma Faith werd een publiekslieveling sinds haar tere debuut Is Your Love Big Enough? (2012) en een nominatie voor de Mercury Prize. Haar zang en elegante gitaarspel (ze leerde dat als tiener van YouTube) kreeg een vervolg op Blood (2015), waarop het wemelde van muzikale invloeden. Ze toerde onafgebroken, groots was een stadiontour met Coldplay.

Een leven in de schijnwerpers kent z’n beperkingen

Volwassen

Nu is Lianne Charlotte Barnes – La Havas is een verbastering van de Griekse achternaam van haar vader – dertig. En eindelijk is daar haar langverwachte, derde plaat, Lianne La Havas. Vijf jaar sinds de vorige, ze had het zelf ook niet gedacht. 2017 was de wens. Er waren zelfs al wat liedjes. „Maar eerst was ik aldoor op tournee. En ook daarna werd ik opgeslokt.” Na vele trips naar Los Angeles om steeds langer bij haar toenmalige vriend te zijn volgde een ingewikkelde break-up. Het was volgens haar „een intense, toxische relatie” – ze moest er lang van herstellen. Bovendien verloor ze dierbaren: haar oma en haar overgrootmoeder bij wie ze in haar jeugd lang woonde. En dan was er, in 2016, ook nog de onverwachte dood van Prince met wie ze muzikaal innig verbonden was geraakt. Zo zong ze drie nummers op zijn album Art Official Age.

Haar twintiger jaren zijn voorbij gevlogen, concludeert La Havas. Ze moest volwassen worden. „Daar stond ik nooit eerder bij stil. Een leven in de schijnwerpers kent z’n beperkingen.” Maar wat is bekendheid nu helemaal. Faam, ach, wuift ze weg. Ja, ze speelde met Coldplay. Prince was een inspirerende mentor. „Dat is allemaal heel cool geweest. Nu was er simpelweg tijd nodig om te leven. Het werd de transitie van mijn leven. Dit persoonlijke album verslaat die reis en het had heel anders geklonken als ik die pauze niet had genomen.”

Lianne La Havas

Foto Warner Music

De single ‘Bittersweet’ was nog maar net uit in februari, of „everything went to shit”, schatert ze. „O sorry hoor”, corrigeert ze meteen. „Ik moet natuurlijk zeggen dat het allemaal nogal eh… ongewoon werd. Ik ben me er zeer bewust van dat mijn album niet het belangrijkste in de wereld is, maar ik heb de muziek ook niet langer willen vasthouden. Dit is gemaakt om de wereld in te sturen. Daarna wil je verder met je leven.”

In brand

Ze bracht de coronamaanden thuis met haar (nieuwe) vriend door. Ten tijde van dit gesprek is de lockdown in Groot-Brittannië net versoepeld. Haar familie heeft ze tijden niet gezien, sombert ze. Haar Jamaicaanse moeder werkt bij de post. Haar Griekse vader is buschauffeur en amateur jazzmuzikant. Haar ouders scheidden toen Lianne twee was. „Mijn vader heeft een essentieel beroep dus hij is altijd blijven werken. En ik mis het mijn moeder, mijn neven, nichten en vrienden vast te houden.”

Ze had haar nieuwe liedjes dit voorjaar op veel plaatsen zullen laten horen. Eigenlijk zou het album al in april uitkomen. De gedwongen rust ervoer ze als „overzichtelijk”. Al voelt ze zich sinds de Black Lives Matter-protesten – in Londen waren vele marsen – erg onrustig. „Het voelt alsof de wereld in brand staat. Er is een historische verandering gaande. Het is nogal overweldigend allemaal.”

Nu weet ik meer wat ik wil en spreek ik mij uit: wat ik nu deel is oprecht

Naast dat ze meeliep in een mars promoot ze zwarte organisaties en ze doneert geld van haar optredens. Ze is politiek wakker, voelt zich trotser dan ooit op haar huidskleur, en onderstreept haar gemengde afkomst tegenwoordig duidelijk. Voor de keer dat ze zich, een paar jaar geleden, „onwetend over het racismethema” onhandig uitsprak, kreeg ze een flinke vlaag kritiek over zich heen.

„Ik ben mij bewuster en heb veel bijgeleerd”, vertelt ze. „Ik heb mij voor de buitenwereld altijd klem voelen zitten tussen zwart en wit, mijn witte vader en zwarte moeder en ik wilde mij er liever nooit over uitspreken. Ik ben een mix, maar verborgen racisme is mij niet vreemd.

„Wat nu loskomt is complex”, vervolgt ze. „Mensen nemen posities in. Met alles wat er nu gaande is vraag ik mij vaak af of het handig is mijn muziek op dit moment uit te brengen. Ik zou echt liever zeker weten dat ik iets bijdraag. Dat zit veel artiesten dwars, weet ik. Er is veel pijn en daarnaast uitputting, over wat allemaal is losgekomen. Het voelt onbestemd.”

Jams

Liedjes van Lianne La Havas hebben altijd een zelfbewuste persoonlijke ‘feel’ gehad met intieme vocalen op aantrekkelijk meevoerende ritmiek. Dit nieuwe werk steekt muzikaal organischer in elkaar. Voor een deel ligt dat aan de aanpak: ze schreef de liedjes met haar band, een stel jazzvrienden van de Brit School. Jams, improvisaties waren een vertrekpunt.

Zelf noemt ze de eigenheid die ze nu in haar muziek wist te leggen als voornaamste kracht. Ze nam regie. Het door haar zelf geproduceerde album kreeg een mindful karakter. „In het verleden zat ik er heus dicht tegenaan maar ik hield altijd het gevoel dat ik diepgaander en puurder kon. Zeker bij Blood, waarop ik door mijn label aangedragen liedjes kreeg. Ik voelde me ingeperkt. Nu weet ik meer wat ik wil en spreek ik mij uit: wat ik nu deel is oprecht. Punt. Ik heb zoveel tijd gehad om te onderzoeken wat ik echt wil vertellen. Dat voelt bevrijdend.”

Vocaal ontdekte ze ook meer mogelijkheden. La Havas zingt vrijer, met meer variaties, gedragen door deze band. In de losse vibe van ‘Can’t Fight’ improviseert ze veel. Dat losse, het te laten worden wat het wordt, heeft ze gaandeweg leren omarmen. De manier waarop Prince aan zijn band duidelijk maakte wat hij wilde, is van grote invloed geweest. „Vaar op je gevoel, zei hij me.”

Dan de cover van Radiohead: ‘Weird Fishes’. Ze deed ’m al jaren live in shows en er staat een briljante versie op dit album. Subliem maakt ze zich de song helemaal eigen. Zoals hoe ze het nummer vertraagt en halverwege een a-capellatussendeel geeft. „Ik ben altijd dol op dat nummer geweest maar ik had er nog nooit een opname van gemaakt. Al jammend kwamen we tot een ongelofelijk rijk arrangement. Het was door deze ervaring dat ik besloot alles met deze band op te nemen.”

Het album ‘Lianne La Havas’ is nu uit. Inl: liannelahavas.com