Opinie

IJsvrouwen

Onder het overweldigende trompetgeschal omdat Arjen Robben teruggaat naar FC Groningen en Wesley Sneijder naar FC Utrecht, zou je bijna vergeten dat Stefanie van der Gragt, Mandy van den Berg en Sari van Veenendaal ook terugkeerden naar de Nederlandse velden. De drie vrouwen zijn huidige Europees kampioenen. Robben en Sneijder zijn dat nooit geweest en toch is de landelijke fanfare waar de mannen op konden rekenen veel luider dan de ringtone die de vrouwen kregen.

Om dat verschil in waardering te verkleinen ging ik op zoek naar informatieparels die ik u over de vrouwen kon brengen, maar op de website van Ajax raakte ik afgeleid door Jonna van de Velde, de negentienjarige middenvelder.

In een introductiefilmpje vertelt Jonna dat ze vanaf haar achtste speelde, maar dat ze toen geen voorbeelden had omdat je in de media niks over voetballende vrouwen hoorde. Ze kon zich daarom niet voorstellen dat je een Ajax-vrouw kon worden.

We zien Jonna door een kantine lopen. Op de voorgrond zitten wat mannen te kaarten alsof ze dat al deden voor het vrouwenvoetbal officieel werd erkend. Dat was in 1971, het jaar waarin Johan Cruijff voor het eerst Europees voetballer van het jaar werd. Jonna zegt: „Ik heb er alles voor gelaten, maar ik sta nu wel waar ik sta, gewoon bij de IJsvrouwen.” De klinkers in Ajax spreekt ze met licht geklemde kaken zo snel uit dat je ze amper hoort, waardoor Ajax-vrouwen IJsvrouwen wordt.

In de fysioruimte vertelt ze tussen de bedden dat ze een kleine blessure had vlak voor haar eerste interland en ze met ijs op haar enkel tussen de mannen behandeld werd: „Dat was wel heel leuk.” Staand voor een levensgroot fotopaneel waar louter voetballende mannen op zijn afgebeeld, zegt ze dat de IJsvrouwen nu wel serieus worden genomen omdat ze een betere cao hebben.

In de 52ste minuut van de laatste KNVB-bekerfinale, mocht Jonna invallen. Het stond 1-1 tegen PEC Zwolle. In de laatste minuut scoorde IJsvrouw Vanity Lewerissa. Ze zegt: „Toen werd ik gewoon bekerwinnaar! Had ik mijn eigen badjas die mijn broertje nu altijd aan heeft. Ja, da’s wel heel vet.”

Nu meisjes wel voetbaldromen kunnen dromen, heeft Jonna er drie: een basisplaats bij de IJsvrouwen, daarna liefst naar Engeland of Spanje en uiteraard het Nederlands elftal. „Ik heb sowieso liever de Champions League dan een miljoen op de bank”, zegt ze. Ik smelt en hoop dat de financiële afdeling van haar toekomstige club dit niet te horen krijgt.

Even verder op de site vertellen de IJsvrouwen over dieptepunten in hun voetbalbestaan: blessures en demotiverende trainers passeren de revue. De campagne heet ‘Be Fire’. Van vuur naar ijs moet ongeveer de afstand zijn die vrouwen hebben afgelegd om voetballer te mogen zijn. Het dieptepunt voor Jonna is de keer dat ze met de O19-selectie 3-1 van Duitsland verloor.

Van der Gragt gaat naar Ajax, Van den Berg en Van Veenendaal gaan naar PSV. Het is een droom voor de eredivisie, maar een die alleen waarheid kan worden als de sport uit haar coronaslaap ontwaakt.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.