Brieven

Brieven 17/7/2020

Europees herstelfonds

Akkoord of akkoord?

Druk op Rutte wordt groter – gaat hij om?, kopt NRC (15/7). Rutte staat misschien wel op het toppunt van zijn macht. Meer dan tien jaar premier en skyhigh in de peilingen. Op de pagina’s 4 en 5 in de krant van woensdag staan vier foto’s van de politieke top van Europa die hem bezoekt. Wat wil je nog meer. Maar is dat het juiste beeld? Nee. Boven de foto’s staan korte citaten uit drie zeer toonaangevende kranten in de wereld. Hun boodschap: ‘Uw tijd is voorbij. Uw benadering van krenterigheid pikken we niet meer. U heeft straks twee opties in Brussel : akkoord of akkoord. Doet u dat niet? Geen probleem, dan gaan we zonder u verder.’

Slechtheid

Ook vechten in de ban

Geweldige column van Maxim Februari, Verplichte lievigheid is een akelige vorm van terreur (14/7). Een andere opgedrongen en kwalijke lievigheid is het pogen te voorkomen van wat door foute voorbeelden aangeleerd en daarom vermijdbaar wordt gezien: jongetjes die, al dan niet speels, vechten op het schoolplein, wat zelden tot beschadigingen leidt.

Bij een nest jonge hondjes noemen we het ‘spelen’. Bij bronstige herten noemen we het ‘de natuur’. Bij mensen noemen we het ‘toxic masculinity’.

Slechtheid (2)

Werkbaar onverschillig

„Natuurlijk kun je duimzuigen of op je stoel wippen onmogelijk maken met Ritalin of huisarrest – maar is dat nou echt kindvriendelijker dan een literaire vaccinatie met wreedheid?”, vraagt Maxim Februari zich af in zijn column. Laatst biechtten mijn zoon van vijftien en een aantal van zijn vrienden op dat ze nog nooit ruzie gemaakt hadden of hadden gevochten. Sterker nog: ze hadden dat ook nog nooit meegemaakt, niet op school en niet elders.

In het recente pamflet De Coronastorm haalt filosoof René ten Bos medisch ethicus Ignaas Devisch aan, die over empathie stelde dat te veel emotionele betrokkenheid ervoor zorgt dat men zaken niet meer in proportie ziet, en dat dat een slechte leidraad bij het nemen van professionele beslissingen is. Een ‘werkbare’ onverschilligheid zou beter zijn. Zeker voor de gevolgen op de langere termijn, ben ik dan geneigd erbij te vermelden. Als docent denk ik automatisch ook aan al dat gepamper in het onderwijs, nog zo’n sector die snel feminiseert. Ik weet dat ik nu menig collega tegen de haren in zal strijken, maar het gepamper neemt zorgelijk toe. Geen kattenpis dus, wat Februari aankaart: inderdaad een akelige vorm van terreur die we ‘samen met elkaar’ aan het bouwen zijn.


docent maatschappijwetenschappen en geschiedenis, Nijmegen

Coronaburn-out

Het is vast altijd zwaar

We leven in een van de rijkste en stabielste landen ter wereld. Tijdens de coronacrisis konden de meeste mensen, naast hun thuiswerkzaamheden, gewoon naar buiten, wandelen, fietsen, boodschappen doen. Een groot bijkomend voordeel was de rust op straat. Maar als ik de reacties lees die Japke-d.Bouma op haar oproep ontving (‘Komt er na de coronacrisis een massale burn-out?’, 15/7), dan word ik pas echt moedeloos. Men overtroeft elkaar in ellende: de een voelt zich „een snelkookpan”, de ander is gesloopt of gaat gebukt onder „geestelijke marteling” en weer een ander is eigenlijk nog net niet dood. Wat een pathetisch geklaag! Ik heb een sterk vermoeden dat deze mensen ook zonder coronacrisis zich elke dag ‘gesloopt’ voelen, maar nu een voorwendsel hebben om helemaal los te gaan.