Recensie

Recensie Muziek

Modfather Paul Weller laat alles tegelijk gebeuren

De Britse zanger/gitarist Paul Weller is bekend als de ‘modfather’, soulkikker, loungy jazzliefhebber met vingerknippende grooves, die al 44 jaar zigzagt van venijnige punk naar motown-soul, zuchtliedjes, en folkrock. Weller, 62, heeft zich inmiddels losgedraaid van muzikale beperkingen, hij maakt nu ‘Weller-soul’, met vleugjes folk, blues en gospel.

Zijn voorlaatste albums hadden een solide kwaliteit maar zo coherent jubelend in gedragenheid als op On Sunset, klonk hij al lang niet meer. Alles gebeurt tegelijk: er zijn engelachtige achtergrondkoren, flamboyante violen, zoemende orgels en een briesje van synthesizers. Soms laat hij de emmer overlopen met allerhande instrumenten, om dan de overdaad weer terug te brengen tot zijn eigen gloriërende zang, teder en lichtvoetig, met dat onmisbare sprankje venijn. Zelfs uit een woord als ‘equanimity’ (gelijkmoedigheid) peurt hij een music hall-nummer met een echo van David Bowie – zowel in theatrale stijl als in de bitterzoete stembuigingen.