Opinie

Waar het (ook) over zou moeten gaan

Lotfi El Hamidi

‘We gaan niet terug naar normaal, omdat normaal het probleem was’. Deze zin kon je bij de coronauitbraak nog geen half jaar geleden overal tegenkomen. Op sociale media, in columns, op de muren. Op een vreemde manier een hoopgevende boodschap in een onzekere tijd. Covid-19 als een soort omgekeerde schoktherapie – we nemen eindelijk afscheid van het neoliberalisme, de post-coronawereld kan daarna alleen eerlijker, rechtvaardiger, groener.

Naar het zich laat aanzien lijken we toch nog even terug te gaan naar ‘normaal’. De snelwegen worden drukker, de Amsterdamse binnenstad begint weer op een pretpark te lijken en wie de vliegbewegingen op de vluchtradar bekijkt zal bijna denken dat er al een geneesmiddel tegen het coronavirus bestaat.

Iedereen weet dat er een recessie aankomt en waarschijnlijk ook nog een tweede coronagolf, maar tot die tijd feesten we alsof het 1999 is.

Intussen zijn allerlei knappe koppen bij politieke partijen bezig kandidatenlijsten samen te stellen, partijprogramma’s te schrijven en verkiezingsstrategieën te bedenken: na de zomer begint de lange aanloop naar de parlementsverkiezingen van 2021.

Waar zal het over moeten gaan? Vóór corona was de verwachting dat migratie (vooral door rechts) en klimaat (vooral door links) hoog op de agenda zouden komen te staan. Dat lijken nu bijna subthema’s te worden.

Migratie en klimaat zijn abstracte onderwerpen voor kiezers die de aankomende recessie flink gaan voelen. Voor veel van hen is de kwestie straks even eenvoudig als urgent: wie gaat de crisis betalen? In een land waar de vermogensongelijkheid een van de grootste ter wereld is lijkt het antwoord voor de hand te liggen – ‘haal het geld waar het zit’ zou nu toch wel meer dan alleen een slogan van de SP moeten zijn.

Een ander urgent thema dat doorgaans niet de aandacht krijgt die het verdient: huisvesting. Het klinkt als een ouderwets idee, maar een fatsoenlijk dak boven je hoofd is geen gunst maar een grondwettelijk recht. De uitholling van de sociale huursector en het toenemende aantal daklozen geven aan dat de overheid een van haar kerntaken verzaakt.

En als we het toch over beschaving hebben: wie durft onderwijs en cultuur eindelijk de hoogste prioriteit te geven? En zullen na de erkenning van het racismeprobleem door nagenoeg alle partijen concrete voorstellen uitgewerkt worden?

Als deze crisis de grootste sinds de oorlog dreigt te worden, zoals door velen voorspeld, dan hebben we straks misschien te maken met de belangrijkste naoorlogse verkiezingen. Laat de lat hoog liggen.

Lotfi El Hamidi (L.elHamidi@nrc.nl @Lotfi_Hamid) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.