Nanouk Leopold: ‘We keken of we onszelf terugzagen op film’

Coronaweekboek cultuur Filmmaker Nanouk Leopold en Daan Emmen doken op Instagram opeens op in een installatie: ‘Breakfast in Hilton’.

In de serie Coronaweekboek Cultuur praat NRC wekelijks met mensen uit de cultuursector. Van kunstenaar en muzikant tot galeriehouder en theaterdirecteur: hoe slaan zij zich door de coronacrisis? Wat zijn de effecten op hun leven en werk? Hoe zal deze crisis de kunstwereld veranderen?

Wie filmmaker Nanouk Leopold volgt op Instagram kon haar de afgelopen week opeens zien opduiken in de installatie ‘Breakfast in Hilton’. Met mondkapje aan de koffie. „Dat was mijn eerste kunstuitje”, vertelt ze als we bijpraten. Ook aan de koffie. Zonder mondkapje, maar nog steeds aan een lange terrastafel, zodat er minstens anderhalve meter tussen onze kopjes zit. Het begint een vaste koffiestek te worden, en elke keer als we daar zitten, zorgt het verkeer dat voor het stoplicht wacht voor geestige momenten. Dit keer zijn het de mannen van de Roteb, het Rotterdamse reinigingsbedrijf, die ons luidkeels groeten, alsof we ouwe vrienden zijn.

In een winkelruimte naast het Hilton Hotel is een tijdelijke tentoonstellingsruimte ingericht, vertelt Leopold. „Herman Lamers, een goede vriend van ons die vaak figureert in de video-installaties die ik samen met Daan Emmen maak, mag die de komende maanden gebruiken. We kwamen even kijken en werden meteen onderdeel van een performance die Twan Lugten in de tentoonstelling van Herman Lamers deed. Op de achtergrond zie je de Olifant op het slappe koord, in neon, een van mijn favoriete werken. Wij kregen alleen koffie. Als je echt meedeed kreeg je het hele Hilton-ontbijt, gebakken eitje, smoothie, maar dan in het gebouw ernaast.

„Ik ben trouwens ook nog naar de tentoonstelling Inside Out geweest bij Stichting B.a.d. in Zuid. Dat is een Rotterdams kunstenaarscollectief waar ik zelf ook bij zat toen ik nog naar de kunstacademie ging. Ze hebben in de ramen op de begane grond aan de Arendsweg en Talingstraat achttien vitrines van ongeveer één bij één meter ingericht die je vanaf de straatkant kunt bekijken. Als een soort culturele tippelzone.”

Het was eigenlijk een heerlijke tijd: ik ben weer gaan schrijven en plannen maken voor de toekomst

Ook voor Leopold wordt de wereld bijna weer normaal. Ik vraag haar hoe ze tijdens de lockdown geïnspireerd is gebleven en ze zegt: „Het was eerder andersom. Hoe hou je jezelf geïnspireerd in de tijd dat je heel hard aan het werk bent in de wereld en tegelijkertijd ook moet meedoen met de wereld? Het was eigenlijk een heerlijke tijd: ik ben weer gaan schrijven en plannen maken voor de toekomst, en dat had ik in geen tijden gedaan. Voor een van de nieuwe projecten waar ik nu aan werk ben ik in mijn familiegeschiedenis gedoken.

„Ik ben ook nog naar de bioscoop geweest. Naar Stamping Ground van George Sluizer over het popfestival Kralingen in 1970, het Nederlandse Woodstock. Daar was ik bij, als baby dan. Ik dacht: als ik heel goed kijk, zie ik misschien mijn familie. Maar dat is niet gelukt. Ik zat wel in een zaal met allemaal van die oudjes van wie je denkt: die waren er allemaal. We keken of we onszelf terugzagen op film. Ik zag wel veel baby’s. Het was echt mijn babymuziek. Die kant van mijn familiegeschiedenis ken ik heel goed. De hippies. Pink Floyd heb ik wel drie keer gezien voordat ik twee werd. Ik dacht nu ook weer: wat een waanzinnige muziek. Het laatste gedeelte van de film, waar ze ‘A Saucerful Of Secrets’ spelen, is zo lyrisch gemonteerd dat je stoned wordt als je ernaar kijkt. Dat was eigenlijk mijn wiegemuziek. Samen met Bach hoor.”