Brieven

Kwaliteit van banen

Leraren hebben het het zwaarst: meer eisen, minder regie

Foto ILVY NJIOKIKTJIEN / ANP

Marike Stellinga heeft het in haar column (Waar ik fout zat: mijn stondpunt, 11/7) over de kwaliteit van banen in het algemeen, die steeds complexere vaardigheden vragen en minder ruimte laten voor autonomie, maar noemt leraren tweemaal. Terecht. Inhoudelijk is het werk van leraren fantastisch. Vraag ervaren leerkrachten waarom ze voor het vak kozen, en hun ogen fonkelen. Informeer naar arbeidsvoorwaarden en werkdruk, en je ziet hun gezicht betrekken. Dat was slechts een generatie geleden anders. Het leraarschap was in trek bij slimme kinderen. Je legde er eer mee in als je kind ‘het onderwijs in wilde’. Schooldirecties werden in eigen gelederen geworven, leraren hoefden aanmerkelijk minder te dansen naar de pijpen van de schoolbesturen. Sindsdien heeft er een ‘Wende’ plaatsgevonden in het onderwijs: meer eisen, tot in het absurde, over hoe en waartoe je je werk doet. De werkgever bepaalt: met welke spullen, met welke didactiek, hoelang dit of dat, in welk verband zus of zo. Ondanks de grote motivatie, nekt de werkstress onze leraren. Binnen vijf jaar loopt de helft van onze jonkies weg. In 1998 lieten staatssecretaris Adelmund (Onderwijs, PvdA) en minister Hermans (Onderwijs, VVD) de eerste noodsignalen uitgaan over een lerarentekort. We zijn dik twintig jaar verder, maar de lerarenbaan ging meer achter- dan vooruit.