Recensie

Recensie Film

Waarom ‘Nonna’ altijd stug doet

Drama Het Italiaanse ‘Picciridda’ laat de worsteling zien van drie generaties vrouwen met een wrede patriarch. Lucia Sardo speelt een indrukwekkende hoofdrol.

Kleindochter Lucia (Marta Castiglia) in ‘Picciridda’.
Kleindochter Lucia (Marta Castiglia) in ‘Picciridda’.

De sterke hoofdrol van actrice Lucia Sardo tilt het Italiaanse drama Picciridda boven zichzelf uit. De film speelt zich af in de vroege jaren zestig op een van de kleine Egadische Eilanden in de buurt van Sicilië. Sardo speelt Maria: een strenge en waardige vrouw die zich ontfermt over haar kleindochter Lucia (Marta Castiglia) als haar zoon en schoondochter hun geluk gaan beproeven als gastarbeiders in Frankrijk. Ze geniet aanzien en respect in het dorp als de vrouw die de overledenen toonbaar maakt als er een sterfgeval is op het eiland. Haar bijnaam – alleen achter haar rug – luidt ‘de generaal’.

Voor kleindochter Lucia blijft haar ‘Nonna’ lang moeilijk te doorgronden. Ook blijft voor haar mysterieus waarom ze weigert haar zuster en dier echtgenoot een blik waardig te gunnen in het dorp. Achter de schitterende natuur en de soms al te pittoreske armoede gaan heftige familiedrama’s schuil, die regisseur Paolo Licata vaardig ontrafelt.

Lees ook een interview met Paolo Licata en Lucia Sardo over ‘Picciridda’

De mensen zijn hier zo vriendelijk; „ze glimlachen altijd naar je”, laat hij een toerist in de film onnozel verklaren. Vervolgens laat Licata zien hoe gewelddadige patriarchiale rolpatronen diepe littekens slaan in de levens van drie generaties vrouwen.

Heel subtiel gaat Licata niet te werk. De regisseur buit zijn fotogenieke locaties maximaal uit en hij schuwt ook niet om emotionele scènes met stevige muziek nog wat emotioneler te maken. De film gaat vergezeld van een aanbeveling van de Amerikaanse regisseur Oliver Stone, die de film tegenkwam op een Italiaans filmfestival („Een nieuwe Italiaanse klassieker!”) Wie de films van Stone een beetje kent weet dan wellicht genoeg. Licata gaat net als Stone graag vol op het orgel.

In een epiloog wordt een enorme sprong in de tijd gemaakt naar het heden, die niet bestand is tegen enig nuchter rekenwerk over de jaren die ondertussen moeten zijn verstreken. Dat Picciridda toch een echt drama is – en niet alleen maar een melodrama – is vooral te danken aan Sardo’s indrukwekkende rol. Waar regisseur Licata soms te veel geeft, geeft Sardo altijd precies genoeg.