Brieven

Natuur

Bloed, klauwen en gif? Nee, de natuur werkt samen

Antique illustration of heron (Ardea) in its enviroment. Herons are water bird of the family Ardeidae
Antique illustration of heron (Ardea) in its enviroment. Herons are water bird of the family Ardeidae ilbusca

De schrijver Mariët Meester keert van de jachtige stad terug naar haar lapje poldergrond en beschrijft wat ze ziet (Leven en dood op een lapje poldergrond, 11/7). De natuur is een door elkaar krioelende wirwar van onverschilligheid, van eten en gegeten worden, noteert ze. Roofzuchtige beesten eten alle eendjes op, net als haar plantjes. Ze haalt een citaat aan uit Annie Dillards Pelgrim langs Tinker Creek, een boek over de natuur rond haar woning: „[E]én groot spektakel van eten en gegeten worden.” Zou het kunnen dat Meester met wel erg stadse ogen – knallen, jagen, competitie – naar haar beesten en plantjes kijkt? Als ze gelijk zou hebben, zouden alle eenden binnen de kortste keren zijn uitgeroeid. Met dezelfde stadse blik leest ze Dillard, terwijl die toch laat zien dat competitie niet altijd een rol speelt en dat planten bijvoorbeeld dieren eten geven: zo voeden boomwortels met hun wortelsap jarenlang de larven van krekels. Dillard weidt ook uit over het bekende feit dat bloemrijke gewassen en bijen een samenwerking zijn aangegaan die al miljoenen jaren duurt en elkaar helpen bij voortplanting en voeding. Deze organismen groeien samen, trekken met elkaar op. Jammer dat Meester alleen met stadse ogen naar de natuur kijkt, en weer eens het cliché van de natuur als een gebed zonder einde van bloed, klauwen en gif opdient.