Recensie

Recensie Media

Ghost of Tsushima neemt je continu de controle uit handen

In de kern is Ghost een degelijke samurai-game, met een vloeiend vechtsysteem en fantastische omgevingen. Maar de eentonigheid overheerst.

Na een fantastische reeks exclusieve games voor de PlayStation 4 van eigen en gelieerde gamemakers, is het dan toch eindelijk gebeurd: Sony heeft een middelmatige game uitgebracht. Samurai-sprookje Ghost of Tsushima brengt alle succesformules van de afgelopen zeven jaar bij elkaar, maar weet ze niet te vervolmaken.

Meerdere Japanse studio’s herontdekten de afgelopen jaren het samurai-tijdperk. Ghost, gemaakt door het Amerikaanse Sucker Punch, benadert het met een merkbaar westerse blik. Toegankelijker voor het westerse publiek, dat zeker, en Sucker Punch heeft zijn research gedaan. Toch blijf je je, met Japanse games als Sekiro in het achterhoofd, afvragen of hier culturele nuances worden platgeslagen.

Het is het Kamakura-tijdperk (1192 - 1333) en het Mongoolse leger valt het Japanse eiland Tsushima binnen. Een poging van jito (leider) Shimura om met zijn leger samurai de invasie het hoofd te bieden, eindigt catastrofaal. Zijn neef Jin Sakai zal zijn oom moeten redden en het eiland moeten bevrijden.

In dit wat slordig uitgewerkte verhaal heerst de spanning tussen het rigide eergevoel van oom Shimura en de jonge Jin, die met guerrilla-tactieken de vijand het hoofd probeert te bieden. Hier stuit de ambitie van Ghost of Tsushima voor het eerst op het onvermogen van de studio om zijn visie te implementeren. Het spel biedt je de keuze om ofwel op eervolle recht-toe-rechtaan-wijze, ofwel met guerrilla-tactieken de strijd aan te gaan, en valt je constant lastig met schuldgevoel-opwekkende flashbacks als je dat laatste doet. Interessant, want doorgaans is sluipen en gericht doden in games de ethisch ‘goede’ strategie - ware het niet dat de game je continu de controle uit handen neemt. Naar het einde van de eerste akte zinkt langzaam in: Ghost wil ons per sé op het oneervolle pad hebben.

Het moet wel gezegd worden: het zou niet verbazen als er volgend jaar een enorme reeks gamers naar het echte Tsushima vertrekt. Het grote en vrijelijk te ontdekken eiland staat bol van de prachtige plaatjes. Het is alsof je in een schilderij loopt, met golven tegen de kust, kabbelende beekjes, wouden van bamboe en bossen vol vurig rood of wit blad. Een magische wind brengt je op schitterende manier naar elk gekozen punt op het eiland - de saaie richtingaangevende ‘broodkruimels’ van andere games zijn vergeten. Geheime plekken vind je door vossen te volgen, of gouden vogels.

Ook hier slaat de ambitie stuk op de klippen van het haalbare. Vogels en vossen komen vast te zitten, of verdwijnen in het gras. Net zoals je metgezellen, die veel te vaak zonder reden met je mee willen lopen of door onzichtbare vijanden worden afgeleid. Het vechtsysteem is een fijne fluïde versie van zwaardkunst die we al eerder hebben meegemaakt, maar een veelvoud aan vechtstijlen verhult slechts matig de eentonigheid van je missies en duels.

Ghost of Tsushima is niet slecht, maar zo kort na meesterwerken als Death Stranding en The Last of Us Part II voelt het alsof de PS4 wordt afgezwaaid met een zuchtje. In de kern zit er een degelijke game, met een vloeiend vechtsysteem en fantastische omgevingen. Was de game maar iets strakker geweest. In plaats daarvan overtreedt Sucker Punch de belangrijkste wet van de creatieve mens: kill your darlings.

Ghost of Tsushima Maker: Sucker Punch Uitgever: PlayStation Studios

●●●●●