Recensie

Recensie Muziek

Bachvereniging charmeert en ontroert in Grote Kerk Naarden

Klassiek De Nederlandse Bachvereniging herinnerde er met een intiem concert voor een klein publiek aan hoe eenvoud en schoonheid graag hand in hand gaan.

De Nederlandse Bachvereniging met Shunske Sato (links) en Alex Potter (rechts).
De Nederlandse Bachvereniging met Shunske Sato (links) en Alex Potter (rechts). Jan Hordijk

Al is de cultuurzomer met aanbod op 1,5 meter bijna twee weken oud, je blijft je verbazen. Over de kleine tweehonderd gelukkigen in de Grote Kerk Naarden bij voorbeeld, die zaterdag de Nederlandse Bachvereniging aan het werk hoorden. De kerk telt duizend vierkante meter vloeroppervlak – mag dan echt alleen dit? Ja, want er zijn te weinig wc’s.

Afgelopen week maakten verscheidene zalen reorganisaties bekend.

Langzaam daalt het besef in dat het meeste stof van corona over de cultuursector nog moet neerdalen. Anderhalvemeterconcerten zijn geweldig voor de kunstenaars die weer actief zijn en voor de toeschouwers die ernaar dorsten. Maar niet voor de kas. Hoelang houden zalen, orkesten, ensembles het vol als er niet meer staatssteun komt?

Lees ook: Koninklijk Concertgebouw gaat reorganiseren

De Nederlandse Bachvereniging koerst af op een ‘nieuw-normale’ herfstprogrammering met concerten van een uur die twee keer gespeeld gaan worden. Daaronder sluimeren de vragen. Hoe moet dat straks, als je nu al weet dat de uitvoeringen van Bachs Matthäus-Passion – skelet en ziel van het ensemble – niet passen in de Grote Kerk Naarden? En de groots opgetuigde viering van het 100-jarig jubileum in 2021, hoe zal die uitpakken?

Stralend vioolspel

Aan artistieke inventiviteit zal het niet liggen. Het laatste eigen concert bleek zaterdag (drie keer gespeeld) een parel van opbouw en schoonheid. Zeven musici excelleerden in een weloverwogen programma over de pest, andere plagen van de mensheid en, tenslotte, de vertroosting die volgt.

Concertmeester/artistiek leider Shunske Sato charmeerde door de manier waarop hij met zijn stralend vioolspel communicatief het voortouw neemt zonder al te nadrukkelijk een stempel te zetten. Het leidde tot prachtige muzikale dialogen in werken van Janitsch en Telemann. Telemanns Ach Herr, strafe mich nicht ontroerde door het aandeel van de prachtige altus Alex Potter en verraste door de illustratieve manier waarop Telemann toonzette: met macabere klopmotieven waar de dood om de hoek komt kijken en straffe slagen om boosdoeners te verjagen.

Maar het hoogtepunt vond de Bachvereniging bij Bach. De aria Wie furchtsam wankten meine Schritte was, met dank aan het levendige spel van o.a. Sato en Potters warme altus – zo weerloosmakend mooi dat je elke Matthäus-ganger snelle kennismaking toewenst.