Opinie

De panter en de giraffe

Wilfried de Jong

Als bekend sporter kun je er niet stilletjes tussenuit piepen in het leven. Zo eenzaam als de dood is, zo openbaar is je bestaan als je op hoog niveau presteert. Of je wilt of niet, je bent van iedereen. Van je familie, van je vrienden, van journalisten maar ook van onbekenden die je op afstand adoreren.

Het was een weekend van uitersten. Tijdens een trainingskamp overleed shorttrackster ‘Panter’-Lara van Ruijven (27) aan de gevolgen van een stoornis in haar immuunsysteem. In Ierland hield het leven op voor voetballer Jack ‘De Giraffe’ Charlton (85), in zijn laatste jaren kreeg hij dementie en lymfeklierkanker.

De afgelopen weken kwam mondjesmaat nieuws naar buiten over de lichamelijke toestand van Van Ruijven. Ze werd kunstmatig in coma gehouden en de vooruitzichten werden almaar slechter. De berichten werden begeleid met foto’s en archiefbeelden: de shorttrackster – krachtig, jong – met haar gebalde vuisten en die oerschreeuw toen ze in 2019 wereldkampioen werd.

Op de eerste foto na de bekendmaking van Charltons dood zag ik de boomlange verdediger met de uitschuifnek op het veld staan bij zijn club Leeds. Jack droeg een hagelwitte voetbalbroek en rookte een peuk. Hij genoot zichtbaar. Zoals De Giraffe zijn hoofd altijd graag achterover knikte om donkerbruin bier in zijn keel te gieten.

Lara ontmoette ik twee jaar geleden met haar teamgenoten Yara van Kerkhof en Rianne de Vries. Ze deden een dagje Rotterdam en ik was hun gids. Na haar dood zocht ik de foto’s en filmpjes op in mijn mobiel. Daar zat Lara met dat formidabel sterke onderstel achterop de OV-fiets bij Rianne. Met een selfiestick maakte ze beelden van de snelle afdaling op de Erasmusbrug.

Even geen schaatstraining, geen gewichten op de rug.

Het was mooi weer, we gingen buiten eten op de Meent. Het knetterde van de energie aan tafel. Op een van de foto’s zag ik wat er op de hoge terrastafel stond: broodjes hamburger met patat. Een grote lach van Lara in de lens, Ray Ban met goudkleurig montuur op de neus. Nog even en dan ramden haar voortanden door het krokante broodje heen.

Ja, er moest nog gestapt worden. Ze hadden een vrije dag, toch? Senior De Jong verwees ze naar de kroegen op de Witte de Withstraat en ging huiswaarts.

Van het gewonnen WK in 1966 kon international Jack Charlton zich niets meer herinneren. Daar stak Alzheimer een stokje voor. Er wordt beweerd dat Charlton dementeerde omdat hij in zijn carrière zo vaak tegen zware ballen had gekopt. Tijdens alle voetbalwedstrijden in het Verenigd Koninkrijk en Ierland werd een minuut stilte gehouden.

Lara lag in coma toen haar trainer Jeroen Otter en haar sportvriendinnen Yara, Rianne en Suzanne Schulting op de dag van haar dood aan haar ziekenhuisbed zaten. De vriendenclub vertelde op tv over het laatste bezoek: woorden, een gebaar, een kus op Lara’s arm.

Met het ‘wegglijden’ van De Giraffe kun je vrede hebben, de dood van De Panter doet zeer.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.