Opinie

Drie Amsterdamse studenten stappen uit hun bubbel en gaan in gesprek met de boeren

Christiaan Weijts

Drie studentes van de Rietveld Academie stappen deze weken uit hun Amsterdamse bubbel. Ze doorkruisen het land diagonaal van Zeeland tot Groningen, precies op de NAP-grens. Want dat kan zomaar de nieuwe kustlijn worden, als de zeespiegel stijgt.

Gelukkig bedachten ze iets om droge voeten te houden. Hun azuurblauwe fietsen zijn twee meter hoog, met frameconstructies verhoogd tot een soort circusattributen. Ze trekken meteen bekijks, op de Grote Markt van Breda. Precies de bedoeling van Pam Sikkink, Jette Kelholt en Talisa Kiyiya.

„We willen met iedereen in gesprek komen”, zegt Pam. „Zelf hebben we onze ideeën over klimaatverandering, en er zit zeker iets activistisch in ons project, maar we willen vooral luisteren.” Zo belden ze aan bij Zeeuwse boeren met #Trotsopdeboer-bordjes in de tuin. Eén boerin vertelde zeven dagen per week te werken en helemaal geen tijd te hebben om over politiek na te denken. Talisa: „We proberen met iedereen aansluiting te vinden. Waar zijn we het wel eens? Iedereen wil een betere toekomst, ook de vissers en de boeren.”

Het is dag vier van hun tocht en ik spreek ze tijdens een koffiestop. In Zeeland hadden ze verwacht dat de inwoners er wel huiverig zouden zijn voor die zeespiegelstijging. Jette: „Maar zelfs degenen die de Watersnoodramp hadden meegemaakt, waren vol vertrouwen dat er wel een oplossing komt. We hadden toch ook de Deltawerken gebouwd? Even verderop, in Kruiningen, ontmoetten we een man uit een dorpje in Gambia, die hier tijdelijk werkt. Die was juist superbang en zag water als iets heel duisters. Interessante verschillen.”

Naast die spontane ontmoetingen hebben ze elke dag met één ‘hoofdpersoon’ afgesproken: een vuurtorenwachter, een natuurhistoricus, of, straks bij een watertoren, met Bram Schot, ex-directeur van Audi, die de auto-industrie wil verduurzamen en de coronacrisis daarvoor als kans ziet.

Pam: „De laatste maanden zagen we hoe snel alles wat onmogelijk leek ineens anders kon. Onze tocht is al vóór de crisis bedacht, maar krijgt nu wel een extra laag. Hoe kunnen we dit moment vasthouden en omzetten in een nieuw normaal?”

Op de terugweg hoor ik op de autoradio de baas van Corendon in gesprek met Sven Kockelmann. „Kijkt u eens naar buiten”, gebood deze. „Ja, het weer is vreselijk”, luidde het antwoord. „Dus het is heerlijk om in het buitenland in het zonnetje te gaan zitten.” Dagelijks krijgt hij nu duizend lastminuteboekingen.

Eén regenbuitje, en we vluchten terug in ons oude normaal. Gelukkig zijn deze kunstenaars niet van suiker. Capuchons op, twee meter hoog tegen de wind in, uit de bubbel, in gesprek. „We komen er juist achter hoe bijzonder ons eigen land is.”

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.