‘Eén keer surfen voelt als een week vrij’

Badgasten Wie zijn de vaste gasten van de Nederlandse stranden? De kust in portretten.

Op een kleedje bij de branding van het Bloemendaalse strand zitten Ulyanoor Karim (32) en Eva Hagen (30) met spa en een biertje. Achter hen staat een loods, vrolijk turquoise en rood geschilderd. Daar liggen de surfboards; ze betalen een bedrag per jaar zodat ze het hele jaar boards kunnen pakken die bij de golven passen.

Vier jaar geleden ging Karim voor het eerst alleen op vakantie. Ze was door haar drukke baan als researcher voor tv-programma’s een beetje „uitgeblust” en wilde ertussenuit en tegelijkertijd ergens vrienden maken. Ze koos voor een surfkamp in Sagres in Portugal. Er was één obstakel: ze had waterangst. Karim is op jonge leeftijd uit Afghanistan naar Nederland gekomen en had nooit leren zwemmen. In water niet dieper dan kniehoogte leerde ze surfen – en zwemmen – en die week ontmoette ze Eva Hagen. Sindsdien surfen ze samen in Nederland.

Als er golven zijn, komen ze hier drie keer per week. Ze kiezen voor Bloemendaal vanwege het uitzicht. Hagen: „Vanuit het water kijk je uit op de duinen, niet op lelijke gebouwen.” Het mooiste is het er in april, zegt ze. Als het dan rond 20.30 uur donker wordt en ze met haar plank in het water ligt, ziet ze de maan boven de duinen terwijl achter haar de zon ondergaat. „De lucht heeft allerlei kleuren. Een magisch moment, op een doodgewone maandagavond.”

Karim heeft in zee constant het gevoel dat ze op vakantie is, zegt ze. „In Amsterdam denk ik veel na over werk. Als ik het strand oploop, zit ik – bam! – meteen ‘in mijn lijf’. Eén keer surfen staat qua ontspanning gelijk aan een week vrij nemen.”

Op je board heb je geen tijd om na te denken, zegt Hagen. Als je niet oplet, word je afgestraft door de zee. „Je krijgt een golf tegen je hoofd. Soms ook je board.”

Haar vriend snapte in het begin niets van haar hobby, vertelt ze. Een uur in de trein, je in een wetsuit wurmen, het bruine water in, een paar golven pakken en dan dat hele ritje weer naar huis. Heeft ze dat er echt voor over? Ja dat heeft ze. Zelfs op ‘derde kerstdag’ is ze gegaan. Alles is dan dicht hier, omkleden doe je op de parkeerplaats wanneer het drie graden is. „Als je het water ingaat, en de eerste keer de zee in je gezicht krijgt, is dat heftig”, zegt Hagen. Karim: „Je moet een beetje diehard zijn – doorzetten. Als je eruit komt, ben je trots dat je het hebt gedaan in zulke omstandigheden.”