Recensie

Recensie Beeldende kunst

Realisme met pixels en glitches

Tentoonstelling Op ‘Saison’ in het Drents Museum toont David Schnell kleurrijk en imposant werk. Maar echt vernieuwend is de Duitse schilder niet.

Lantau (2019, olieverf op doek). Galerie EIGEN + ART Leipzig.
Lantau (2019, olieverf op doek). Galerie EIGEN + ART Leipzig. Foto Uwe Walter

David Schnell heeft de Abdijkerk van het Drents Museum omgetoverd in een ‘Schnell-kapel’. Het is een uitgelezen kans om het kleurrijke werk van de Duitse figuratieve schilder op een uitzonderlijke manier te bekijken.

David Schnell heeft gestudeerd aan de kunstacademie in Leipzig en wordt gerekend tot de Neue Leipziger Schule, waarvan Neo Rauch de bekendste representant is. Deze schilders hebben les gehad van docenten die tijdens de DDR-jaren verplicht de officiële stijl van de communistische staat onderwezen: het socialistisch realisme. Onder hun invloed ontwikkelden de schilders van de Neue Leipziger Schule in de jaren negentig hun eigen figuratieve stijl. Ze transformeerden het ‘droge’ socialistisch realisme naar een eigen, persoonlijke variant.

David Schnell (1971) schildert met felle kleuren dromerige landschappen, zonder mensen en mét architecturale elementen vanuit een centraal perspectief. Hierdoor ogen zijn werken als uniforme vensters die telkens op een andere wereld uitkijken. Vaak zijn ze opgebouwd uit kleine geometrische vlakken, alsof het uitvergrote pixels zijn. Deze vormen vervagen de overgangen tussen vloer, gebouwen en lucht. Alsof in een videogame plots een ‘glitch’ optreedt en de hele hemel in stukjes uiteenvalt.

Uit elkaar spatten

De eerste doeken op de tentoonstelling hangen laag bij de grond. Alsof je zo de vensters kunt instappen. Tegelijkertijd hebben de overrompelende landschappen een soort inherente balans die breekbaar overkomt. Bij binnentreden zou de wereld zomaar uit elkaar kunnen spatten.

De beeldtaal van Schnell roept associaties op met Mondriaan, maar bevat ook modernere invloeden. Zo lijkt Portal te refereren aan sciencefiction, bijvoorbeeld aan Interstellar van Christopher Nolan, waarin de hoofdpersoon een zwart gat betreedt en in een caleidoscopische versie van zijn eigen boekenkast terechtkomt. De werken van Schnell lijken ook parallelle werelden met extra dimensies te tonen.

Zonder kitscherig te worden gebruikt Schnell de digitale beeldtaal van pixels en glitches voor zijn dromerige landschappen. Toch voelt de expositie ouderwets aan. Nieuw is het gebruik van digitale beelden in figuratieve schilderkunst niet. Er gebeurt te weinig in de schilderijen om op esthetiek alleen te overtuigen.