Recensie

Recensie Film

Deze vrouwen wilden zeilen, niet koken

Documentaire Tracy Edwards zeilde in 1989-1990 als eerste met een volledig vrouwelijk team de Whitbread Round the World Yacht Race.

De geheel vrouwelijke bemanning van The Maiden.
De geheel vrouwelijke bemanning van The Maiden.

‘Meisjes zijn er om te neuken als je de haven hebt bereikt”, krijgt Tracy Edwards (1962) te horen als ze wil werken op een zeilschip dat deelneemt aan de Whitbread Round the World Yacht Race. De kijker weet dan al dat twintiger Edwards niet het type is dat haar leven laat bepalen door anderen. Ze heeft eerder op een zeiljacht gewerkt – als stewardess – nadat ze als 16-jarige vanuit Engeland richting Griekenland is vertrokken; ze had thuis conflicten met haar stiefvader en was van school getrapt.

Als 24-jarige beslist Edwards dat ze met een volledig vrouwelijk team wil deelnemen aan de Whitbread, de driejaarlijkse zeilwedstrijd om de wereld die ‘de Everest voor zeilers’ wordt genoemd. Documentaire Maiden combineert archiefmateriaal met recente interviews van Edwards’ team, zeiljournalisten en toenmalige concurrenten. Af en toe pinkt een zeilster een traan weg of zegt iets over de psychologie van de jonge durfal, maar er zijn opvallend weinig sentimentaliteit of theatrale meltdowns voor de camera’s. Juist dat is de kracht van Maiden. Deze vrouwen, onder wie de Nederlandse Tanja Visser, wilden initieel geen feministisch statement maken, ze wilden simpelweg zeilen. Er wordt niet nadrukkelijk geprobeerd om bepaalde teamleden aardiger of onsympathieker voor te stellen. Iedereen lijkt vooral enorm gedreven en soms worden er fouten gemaakt.

Het zijn de feiten over deze tocht die de documentaire meeslepend en ontroerend houden. Hoe sponsors hun naam niet wilden verbinden aan wat volgens hen ‘een mislukking’ zou worden. De paternalistische en seksistische bejegening door media. Maar vooral de risico’s en de uitputting die komen kijken bij een levensgevaarlijke tocht als deze.