Recensie

Recensie Muziek

Het Radio Filharmonisch opent swingend de zomersessies

Klassiek Het RFO trad als eerste orkest op in de zomersessies van het Concertgebouw. Interessant waren de zelden te beluisteren werken van 20ste-eeuwse Afro-Amerikaanse componisten. Voor de twee maal 350 mensen die er waren, was dit duidelijk een ontlading.

Het Radio Filharmonisch Orkest met violiste Simone Lamsma onder leiding van Karina Canellakis.
Het Radio Filharmonisch Orkest met violiste Simone Lamsma onder leiding van Karina Canellakis. Foto Esther de Bruijn

Het lijkt op boarden voor een vliegreis, nu een concert bijwonen in het Concertgebouw. Je staat in de rij om geplaatst te worden door besliste suppoosten die via hoofdknikjes communiceren wanneer de volgende bezoeker de zaal in mag. Geolied? Zeker. Maar ouderwets gezellig is het nog niet, al mag je dan tijdelijk je drankje meenemen.

Het Radio Filharmonisch trad zondag als eerste orkest op in de zomersessies van het Concertgebouw; een handjevol concerten in plaats van de uitgebreide zomerprogrammering. Maar toch: de vele filmende/fotograferende telefoons, het extatische voetgetrappel na afloop, de wow-uitroepen na gespeelde stukken: voor de twee maal 350 mensen die er waren, was dit duidelijk een ontlading. We zijn er weer.

Lees ook: Canellakis maakt overtuigend debuut bij Radio Filharmonisch

Onder chef-dirigent Karina Canellakis speelde het Radio Filharmonisch Orkest een bonbonnière aan korte stukken. Interessant waren de in Europa zelden te beluisteren werken van 20ste-eeuwse Afro-Amerikaanse componisten William Grant Still en George Walker. Stills ‘Aspiration’ (uit Symfonie nr. 1 ‘Afro-American’) is een aansprekende mix van een 19de-eeuwse symfonische vorm en orkestratie met Afro-Amerikaanse stijlinvloeden. Een aha-moment bracht de herkenning van een citaat uit Gershwins Porgy and Bess – gevolgd door de conclusie dat Grant Stills werk vijf jaar ouder is, dus hij Gershwin inspireerde in plaats van omgekeerd.

Lees ook: Auerbachs ‘Evas Klage’ is als barok op slippende grammofoon

Swingend gespeeld

Voor Nederlandse solisten is dit een toptijd. Wie zou je ook liever horen in Ravels vonkende Tzigane dan violiste Simone Lamsma met haar volle toon, communicatieve speelwijze en van kleuren overlopende, ook het ruwe en rauwe niet mijdende klankpalet? Karina Canellakis bleef hier in haar benadering afgemetener, met weinig inzet van de linkerhand. Merkbaar had ze met de andere stukken, zoals Dvoráks door het RFO swingend gespeelde Amerikaanse Suite (Op. 98), meer affiniteit.

Voorlopig zal dit soort uur-durende concerten de norm zijn. De hoop is dat dat voor programmeurs geen reden vormt al te veel van dit soort fruitmandprogramma’s samen te stellen. Na vier maanden onthouding is de behoefte aan, zegge, een Bruckner-symfonie opgebloeid tot een heus hunkeren.