Opinie

Lekker mezelf

Ellen Deckwitz

De boel versoepelt, de zon breekt door en dus vraagt iedereen waar je heen gaat. Waar vroeger de reisplannen vol enthousiasme werden onthaald, merk ik in het coronatijdperk opeens terughoudendheid, en ik ben de enige niet. „Al mijn vrienden en collega’s gaan op van die deugvakanties in eigen land, op minstens tien kilometer afstand van de dichtstbijzijnde bejaarde of longpatiënt”, jammerde een kennis, „en als ik dan vertel dat ik een vlucht naar Sicilië heb geboekt en voor de laatste week van augustus eentje naar Kreta, volgt er in het beste geval een beladen stilte en in het slechtste een verhoor waarom ik alleen maar aan mezelf denk. Tegenwoordig lijkt je vakantiebestemming wel een graadmeter voor morele zuiverheid! Ga je naar de camping om de hoek? Dan ben je niet meer saai of arm maar begaan met de volksgezondheid. Met de auto naar België? Dan vinden ze je al randje narcistisch en wanneer je toegeeft aan het vliegtuig pakken, kan je net zo goed meteen zeggen dat je in je vrije tijd gele hesjes draagt en de rechtbank met bananen behangt.”

Terwijl hij doorjammerde en zijn tranen afveegde met een mondkapje zei ik maar niets over mijn eigen bestemming. Waar ik de afgelopen jaren behoorlijk wat kilometers over de grens aflegde, heb ik voor 2020 niets gepland. Een fiks aantal familieleden en vrienden zitten in de risicogroep en dus bestelde ik een stapel boeken om de zomer mee uit te zitten. Nog nooit had ik zo weinig zin in lezen.

Ik snak naar het buitenland, naar vreemden, niet eens uit nieuwsgierigheid of uit een verlangen naar avontuur, maar om even weg te zijn van mezelf. Naar een plek waar niemand je kent, waar je iets anders kan zijn dan wat werkgevers, familie en vrienden van je verwachten. We zijn aan onze dagelijkse kring toch een soort consistentie verplicht, een bepaalde editie van onszelf en hoewel dat meestal een kleine moeite is, werkt het ook beklemmend. Zo’n minieme plicht tot gelijkmatigheid leidt als je niet uitkijkt ook tot het inperken van potenties. Vaak ontdek ik pas door nieuwe mensen of onbekende omgevingen wat ik nog meer in mijn mars heb. Het is bevrijdend om even iets anders te zijn dan vriendin, tante of collega.

Terwijl mijn kennis doorklaagde over het feit dat niet iedereen dolgelukkig was met zijn reizen, kon ik hem alleen maar benijden. Niemand zou iets aan te merken hebben op mijn vakantieplannen, maar saai was het wel. Er is nou eenmaal geen ergere zomer denkbaar dan eentje waarin je aan de lopende band jezelf moet zijn.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.