Recensie

Recensie Muziek

De dood als vriend die geen angst inboezemt

Sommige liederen kunnen een mens verzoenen met de sterfelijkheid. Zoals ‘Der Abschied’ uit Mahlers Das Lied von der Erde, Bachs cantate Ich habe genug, en ‘Im Abendrot’ uit de Vier letzte Lieder van Richard Strauss. De dood als vriend, die geen angst inboezemt. Je moet er onwillekeurig aan denken bij het Strauss-album van sopraan Diana Damrau. Zij zong de Vier letzte Lieder vorig jaar met dirigent Mariss Jansons, die kort daarna zou sterven. Hij keek de dood al jaren in de ogen, en je meent die overgave te kunnen horen: in het orkest is een dialoog gaande tussen de aardse vergankelijkheid en de hemelse eeuwigheid.

Orkestraal kan deze vertolking met de besten mee. Damrau bezingt de warmte van de avondzon met de koele glans van de maan. Waar de jonge Noorse Lise Davidsen een jaar geleden de luisteraar onsentimenteel helder recht in het hart trof in de Vier letzte Lieder, daar blijft Damrau’s stem omfloerst en op afstand. Kundig maar een tikje te kil naar mijn smaak.