Recensie

Recensie Muziek

Ambrose Akinmusire is niet uit op behagen

Net als op zijn debuutalbum in 2011, toen een jonge aspirant-bopper in pak, sluit Ambrose Akinmusire opnieuw zijn ogen op de cover van zijn vijfde Blue Note-album. Even lijkt de trompettist zich af te sluiten voor wat er buiten woedt. Zet hij zich schrap? Of is er berusting? Beiden. On the tender spot of every calloused moment mengt het lelijke met het mooie, in tijden van protest en erkenning.

Als een van de belangrijkste stemmen in de moderne jazz laat Akinmusire zich, met zijn vaste band (pianist Sam Harris, bassist Harish Raghavan, drummer Justin Brown), horen over issues die al te lang onder het tapijt zijn geveegd. Schril en benepen klinkt zijn trompet soms. Dan weer vol. Maar hij is niet uit op behagen. Op een snijvlak van jazz en avant-garde legt hij gevoel – zijn blues – in intrigerende composities vol bewustzijn. Met een harmonieuze ballade aan de vroeg gestorven trompettist Roy Hargrove.