Recensie

Recensie Muziek

Al-Namrood bestaat, dat is reden voor bewondering

De Saoedische band Al-Namrood maakt black metal, een genre dat al blasfemisch genoeg is in Saoedi-Arabië, met teksten die de religieuze onderdrukking uitdagen en veroordelen. Ze houden hun identiteit daarom strikt geheim – ze gaven slechts één face to face interview in hun bestaan, aan deze krant.

Dit zevende album Wala’at raast van de rauwe, wilde metal, veelal met Arabische toonladders, traditionele instrumenten als de oud en qunan, en de maniakale zang van ‘Humbaba’. De drumcomputer (logisch met buren die de politie kunnen bellen als je thuis repeteert) is een beetje dof en de opnamekwaliteit is verre van geweldig. Ook logisch, het is zoals altijd bij ‘Mephisto’ thuis opgenomen. Songs als het groovende ‘Tabqia’, het duistere ‘Al Hallaj’ en stuiterbal ‘Wahum Al Thaat’ maken dat goed op hun meest aantrekkelijke album tot nu toe – ook al is het feit dat ze überhaupt al zo’n tijd deze muziek maken al reden voor bewondering. Een extra bal voor moed.