Brieven

Brieven 1/7/2020

Luchtvaart

Maak hier het verschil

Krimpen? KLM moet juist blijven groeien, vindt Rosanne Hertzberger (27/6). Anders „kieperen” we onze milieuproblemen „over de schutting”, stappen passagiers gewoon in buurlanden over. Maar dat is altijd de smoes: als de rest van de wereld niet meedoet, heeft het geen zin. Er is echter altijd een invloedssfeer waarbinnen we wél verschil kunnen maken. Voor de luchtvaart is dat de staat. Schiphol en KLM brengen meer lasten dan lusten, dus moeten ze krimpen.

Canon

De lege pagina

Wat een mooi symbolisch statement: een leeg venster voor de vele stille verhalen in de geschiedenis die ook verteld mogen en zelfs moeten worden (Laten we beeldenstorm plegen op één venster, 27/6). Juist ín de canon, omdat het benadrukt dat dat ook maar een selectie is. Je kunt het lege venster overslaan, maar er ook bij stilstaan en je eigen invulling eraan geven.

Gewone man

De wereld verandert, fijn

Arjen van Veelen heeft medelijden met de gewone man die verdwijnt (De gewone man verdient een standbeeld, 27/6). Ik voel me juist steeds meer senang in een wereld waarin de laatste jaren de gewone man (en zijn echtgenote) steeds meer speeltjes worden afgenomen. Zwarte Piet, dwergwerpen, potenrammen, manspreaden, Jodenmoppen, schoonmoedergrappen, zwanendriften, ganzentrekken, kallemooien, stierenvechten, zwientie tikken, kiloknallen, dieselmotoren, 130-kilometeren. Heerlijk. Net als alle akelige dingen die de afgelopen tijd niet meer mochten. Formule 1, festivals, vliegen, voetbal, kermis. Helaas maar tijdelijk. Overigens, wie de foto’s bestudeert van de Viruswaanzinbetogers, zal moeten constateren dat Van Veelens type gewone man, nog steeds bestaat.

Natuur

Wat vinden die boeren?

Het is niet voor het eerst dat schrijver Tommy Wieringa in columns hard op de man speelt. Maar toch: verbaasd dat hij zaterdag (Prediker 1:18, 27/6) een verslaggever in zijn eigen krant de maat neemt. Die verslaggever ben ik. De NRC-columnist schrijft over een artikel over de clash tussen boeren en natuur in Twente. Helaas heb ik, de verslaggever, mij laten betoveren door wat boeren zeggen. Ik drink liever koffie dan wat er van een verslaggever mag worden verwacht: het vermeerderen van kennis, naar het woord van Prediker, ook al vermeerdert dat smart. Tut tut, Tommy. Zal ik nog even uitleggen wat er van een verslaggever mag worden verwacht? Dat is dat hij, op de dag dat de Tweede Kamer debatteert over een voorstel om vervuilende boeren in de omgeving van natuurgebieden uit te kopen, schrijft over wat die boeren daarvan vinden. Dat hij, na lezing van ecologische rapporten, het provinciale beleid en het raadplegen van natuurbeheerders, gaat praten met de boeren over wie de politiek beslist. In een van de ruim 160 Europees beschermde natuurgebieden, het Springendal en het Dal van de Mosbeek in Twente. Van mensen die in dit gebied zijn opgegroeid, zoals Tommy Wieringa, mag worden verwacht dat zij opkomen voor het landschap. Zelf raakte ik tijdens de gesprekken met de Twentse boeren niet zozeer betoverd als wel overweldigd door hun emoties, frustraties en woede. Wat van een verslaggever mag worden verwacht, is dat hij dit geluid, deze diepe weerzin tegen de natuurlobby, een stem geeft. Dat vermeerdert kennis. En smart misschien ook wel. Enfin, deze verslaggever gaat door met het verslaan van nieuws, zoals zijn collega’s bij de krant. Als Tommy Wieringa het goed vindt, tenminste.


verslaggever NRC