De twee ex-geliefden Jean-Louis en Anne (Jean-Louis Trintignant en Anouk Aimée) zien elkaar na jaren terug, in ‘Les plus belles années d’une vie’.

Interview

‘Ik heb mijn vrouwen en mijn kinderen bedrogen met film’

Claude Lelouch Na 53 jaar keerde regisseur Claude Lelouch met de acteurs Jean-Louis Trintignant en Anouk Aimée terug naar de personages van ‘Un homme et une femme’. „Ik wilde laten zien hoe het leven en de dood elkaar raken.”

De jonge regisseur Claude Lelouch had in 1966 een grote hit met het romantische drama Un homme et une femme. Jean-Louis Trintignant en Anouk Aimée speelden een weduwnaar en een weduwe die elkaar leren kennen terwijl ze hun kinderen naar een kostschool in Normandië brengen. De film vertelt hun liefdesgeschiedenis. Lelouch won twee Oscars met de film: voor beste niet-Engelstalige film en beste scenario.

53 jaar later maakte Lelouch (82) met dezelfde acteurs – Trintignant is 89, Aimée is 88 – de vervolgfilm Les plus belles années d’une vie. Lelouch maakte in de jaren tachtig al eens een vervolg op zijn grootste succes, maar daar kijkt hij niet met veel tevredenheid op terug. In de nieuwe film grijpt hij daarom direct terug op Un homme et une femme, inclusief enkele fragmenten uit zijn eerdere werk.

Jean-Louis was ooit een imposante autocoureur, maar hij verblijft nu in een verzorgingshuis. Anne maakt het nog steeds goed en werkt in het winkeltje van haar dochter. De twee ex-geliefden zien elkaar terug, maar de vraag is of Jean-Louis door zijn ouderdom Anne nog zal herkennen.

Waarom wilde u terugkeren naar de personages uit ‘Un homme et une femme’?

Claude Lelouch, in januari in Parijs: „De film heeft destijds mijn leven veranderd; het was mijn geboorte als filmmaker. De film is daarom misschien belangrijker voor me dan de andere die ik heb gemaakt. Ik wilde weten hoe de liefdesgeschiedenis zou aflopen. Liefdesgeschiedenissen zijn onsterfelijk. Dat wilde ik met deze film ook laten zien. Uiteindelijk draaien al onze levens om de liefde en om niets anders. Waarom doen we zo vreselijk veel moeite om met iemand in bed te belanden? En waarom doen we daarna vaak nog veel meer moeite om er weer uit te komen? Daar gaan eigenlijk al mijn films over.

„De film gaat ook over mijn eigen liefdesgeschiedenis met film. Ik heb mijn vrouwen bedrogen met film. Ik heb mijn kinderen bedrogen met film. Film is altijd mijn grootste liefde geweest. Daar heb ik mijn leven aan gewijd. De liefde is gelukkig wederzijds, film houdt ook van mij. Daarom heb ik vijftig films kunnen maken. Natuurlijk zijn er ook nog andere onderwerpen die belangrijk zijn, maar toch niet op dezelfde manier als liefde. We doen alles uiteindelijk voor liefde.”

Jean-Louis Trintignant en Anouk Aimée in 1966, in ‘Un homme et une femme’.

Anouk Aimée en Jean-Louis Trintignant zijn iconen. Wilde u ook een eerbetoon brengen aan hen?

„Ik richt mijn camera het liefst op de mensen waar ik het meest van hou. Ik hou van deze acteurs. Acteurs zijn de oorsprong van elke film. Zonder acteurs heb je helemaal geen film. Voor zover een film kracht heeft, komt dat door de kracht van acteurs. De wereld zou onleefbaar zijn als we niet konden dromen. Acteurs maken dromen voor ons mogelijk.”

Tegelijk zien we vooral in het personage van Trintignant dat ouderdom bepaald geen feestje is.

„Ik wilde laten zien hoe het leven en de dood elkaar raken. De dood komt al dichtbij voor Jean-Louis Trintignant in de film, terwijl Anouk Aimée nog volop in het leven staat. De dood komt natuurlijk onherroepelijk voor ons allemaal. Zowel Jean-Louis als Anouk heeft in de film geen angst voor de dood. Zelf ken ik die angst ook niet. Daarom maak ik zulke optimistische films. Het leven is een soort reis die ons leidt naar een groot mysterie. Dat mysterie is de dood. Ik ben niet bang voor de dood.”

Was het lastig de acteurs te overtuigen nog een keer een film te maken?

„Dat was het moeilijkste. Jean-Louis Trintignant had eigenlijk afscheid genomen van film. Anouk Aimée had een zekere angst om op haar leeftijd nog voor de camera te verschijnen. Het was heel ingewikkeld om ze te overtuigen. Maar als ik eenmaal een idee in mijn kop heb laat ik niet snel meer los. Uiteindelijk heb ik ze een belofte gedaan: als jullie niet gelukkig zijn met het resultaat brengen we de film gewoon niet uit. Met die belofte kon ik ze over de streep trekken. Gelukkig vonden ze beiden uiteindelijk dat de film zeker moest worden uitgebracht.”

Hoe verhoudt het eerdere vervolg dat u maakte zich tot de films uit 1966 en 2019?

„De film uit 1986 was eigenlijk een vergissing. Ik ben niet heel ontevreden, maar eigenlijk was het gewoon te vroeg om al een verhaal te kunnen vertellen over het verstrijken van de tijd. Daarom moest ik dat in 2019 nog eens proberen. Ik ben heel blij dat ik na 53 jaar die kans heb gekregen.”

Hoe heeft u de fragmenten uit ‘Un homme et une femme’ gekozen die u opnieuw laat zien?

„Vaak is het moeilijkste om tegen iemand te zeggen: ik hou van je. Daarom heb ik het fragment gekozen waarop Anouk in de eerste film tegen Jean-Louis zegt dat ze van hem houdt. Ik wist zeker dat hij dat nooit zou vergeten, hoe oud hij inmiddels ook mag zijn.”

Bent u gevoelig voor nostalgie?

„Je kunt je niet vastklampen aan het verleden. Dat is zoiets als een lijk willen omhelzen. Ik ben een man van het heden. Film gaat altijd over het hier en nu. Maar ik hou wel van de verhalen over het verleden. Je kunt over het verleden de meest fantastische verhalen en legenden vertellen.”