Kleermakers klaar, naaien maar!

Zap Bij alle Britse vrolijkheid in de naaiwedstrijd The Great British Sewing Bee kiest de Nederlandse voice-over voor een ernstige benadering, door wel heel zakelijk over patronen en stiksels te spreken.
Esme Young keurt kleding in The Great British Sewing Bee.
Esme Young keurt kleding in The Great British Sewing Bee. Beeld Omroep Max

Toen ik iets opzocht over The Great British Sewing Bee werd ik afgeleid door het druistig enthousiasme van Google Translate dat ongevraagd meldde: „In de show strijden getalenteerde amateurriolen om de titel ‘beste thuisriool van Groot-Brittannië’.” Wellicht is dat het laatste gat in de markt, nu de uitdijende familie van de BBC-klassieker The Great British Bake Off in Nederland al bij olieverfschilderijen, zandkastelen en lego is aangekomen.

Het riool mag roepen, voorlopig zendt Omroep Max op zondag gewoon een dubbelgebakken Britse wedstrijd uit: eerst de bakkers en daarna de kleermakers. De naaimachines ratelen in een volgepakt Londens atelier. Geen sweatshop, maar het is er warm; een van de kandidaten liet zich door een ventilator recht in het gezicht blazen.

De oordelen worden geveld door de hooggesoigneerde Patrick Grant en de twee koppen kleinere Esme Young. Zij gaan de tafels net wat vileiner langs dan in Nederland de gewoonte is. Young heeft haviksogen: wee de onzichtbare rits die een halve millimeter buiten zijn zoom uit piept.

Overigens bracht RTL vijf jaar geleden een Nederlandse versie onder de artificiële titel Door het oog van de naald – ‘Heel Holland naait’ („Kleermakers klaar, naaien maar!”) viel kennelijk af. De Britten, zo blijkt, hebben geen meerduidig N-woord nodig om zich naar het land der toespelingen te laten lokken. Toen de kleermakers vorige week oude spijkerstof tot iets nieuws moesten transformeren, leidde dat tot een hele reeks observaties over wat er allemaal onverhuld zou zijn. Zoals: „It definitely drags the eye to a new place” over een creatie waar ineens de zak van een spijkerbroek voor de schaamstreek van de paspop kwam te hangen.

Bij alle Britse vrolijkheid kiest de Nederlandse voice-over voor een ernstige benadering, door wel heel zakelijk over patronen, stiksels en stofeigenschappen te spreken. Toen zondag een kinderhoodie gemaakt moest worden klonk het vereiste gebruik van „drie rekbare stoffen” zeer dreigend – al was het voor de naaileek nuttige informatie. Bij de deelnemers raakte de rek eruit toen ze een levend kind een danspakje moesten aanmeten. De kinderen probeerden de boel te redden door te beweren dat hun pakje niet knelde, maar het vonnis was helder: „I think the skirt is a little underwhelming.”

Verre van underwhelming was een uurtje later op dezelfde zender het interview met Wilfred Genee in Op1 over de implosie van zijn programma Veronica Inside. Dat gesprek viel, als het een avondjurk was geweest, in twee ruw aan elkaar gestikte delen uiteen.

Fidan Ekiz benaderde het gesprek met meer opinies dan vragen, vanuit de opvatting dat Johan Derksen niets had misdaan. Jeroen Pauw probeerde uit te vinden waar bij Genee de principes beginnen en waar de compromissen die hij sluit onder druk van buitenaf. Pauw toonde nog maar eens zijn eindeloos bejubelde meesterschap. Hij bleek in staat om een vervolgvraag vijf minuten voor zich te houden omdat Ekiz het gesprek even een andere kant op had geleid.

Genee is een fascinerend mengsel van pragmatisme en zelfreflectie. Hij deed nadrukkelijk pogingen om de regie van het gesprek van Jeroen Pauw over te nemen. Dat mislukte, al moest Pauw daarvoor VNO-NCW-voorzitter Hans de Boer bruusk het zwijgen opleggen.

Toen Genee begon over de vriendelijke appjes die hij vorige week na de uitzending van Ekiz en Pauw had gekregen, was duidelijk dat overzichtelijkheid (net als bij Veronica Inside trouwens) niet de grote verdienste van het gesprek zou zijn. Maar op een catwalk vol vaak voorgekookte talkshowgesprekken was dit een ravissante verschijning.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.