In één avond was alles voorbij

Exgenoten Hoe kijk je terug op een relatie? Toen Roy zijn vrouw naar de aannemer zag kijken, begon hij maar over zijn eigen affaire.

Illustratie Martien ter Veen op basis van privéfoto’s

Roy

‘In een kort, loeistrak gouden broekje wandelde ze mijn studio binnen. Een meisje van achttien, haar billen piepten net onder dat broekje uit. Ze was met een vriendin meegekomen om castingfoto’s te laten maken. ‘Draai nog maar een rondje’, zei ik. Zo’n opmerking die nu absoluut niet meer kan.

„Caroline kwam uit een heel keurig milieu en ik geloof dat ze erg van mij onder de indruk was. Later, toen we getrouwd waren, draaide dat om. Ik maakte de fout haar op een voetstuk te plaatsen. Ze was zo verschrikkelijk mooi dat ik haar niet meer durfde aan te raken. Je zou het een madonna-hoercomplex kunnen noemen. Terwijl ik mijn eigen vrouw verwaarloosde, ging ik buitenshuis op zoek naar een uitlaatklep.

„Het ging mis toen Caroline verliefd werd op de aannemer die ons huis verbouwde. Ik zag het gebeuren en wilde haar geruststellen. Ik zei dat ik het begreep. Dat ik ook was vreemdgegaan. Maar zij zag dat niet bepaald als een geruststelling. De boel ontplofte. In één avond was alles voorbij.

„Wie had toen gedacht dat we nu zouden samenwerken? Een paar jaar geleden had Caroline grote financiële zorgen. Ik wilde haar graag helpen. Sowieso, omdat ik nog steeds van haar houd. Maar het bleek ook zakelijk gezien een goede beslissing.

„Ka is voor mij de ideale assistent. Ze kent me door en door. Ze denkt mee, anticipeert. Dat is zo ontspannen werken. De mensen die ik portretteer voelen het ook. Mijn foto’s zijn er beter door geworden. En Biba, onze dochter, vindt het schitterend dat haar ouders elkaar op deze manier weer gevonden hebben.”

Caroline

Ik had al een tijdje het vermoeden dat Roy vreemdging. Dat zat hem in kleine dingen. Iets in zijn gedrag, hoe hij rook. Het klopte niet. En toch kwam zijn bekentenis die avond als een aardverschuiving. Ik voelde hoe mijn lichaam van elastiek werd, moest vreselijk overgeven. Ik wist meteen dat het voorbij was. Het was alsof ik in een klap volwassen werd.

„Biba was net één, ik nog geen dertig. Mijn advocaat vroeg: ‘Wat wil je, hem kaalplukken of verdergaan met je leven?’ Ik koos voor het laatste.

„Toen ik Roy leerde kennen, was ik nog maar een piepkuiken. Hij nam me onder zijn vleugels. Een man die me geborgenheid gaf. De wijzere van ons twee, zo voelde ik dat tenminste. Na onze scheiding heb ik echt moeten leren op eigen benen te staan. Een harde les in zelfstandigheid waarvoor ik hem nu, vierentwintig jaar later, alleen maar kan bedanken.

„Ik ben Roy eigenlijk voor veel dingen dankbaar. Ik vind het mooi dat hij heeft toegegeven dat hij me beschadigd heeft. Ik had dat nodig om door te kunnen. Hij heeft ook altijd voor Biba en mij klaargestaan. Toen ik voor de tweede keer ging scheiden en financieel aan de grond zat, hoefde ik maar te bellen en hij bood me werk aan.

„Als we nu samen in de auto zitten op weg naar een klus voelt het zo vertrouwd. Er is nog steeds een goede chemie tussen ons. Soms zwijgen we de hele weg, soms hebben we een gesprek, het maakt niks uit. Er is een gevoel van verbondenheid tussen ons. Ik vind het heerlijk om hem te faciliteren, ervoor te zorgen dat hij mooie foto’s kan maken. Ja, ik denk wel dat ik op een bepaalde manier nog steeds van hem houd.”

Meedoen met deze rubriek? Mail exgenoten@nrc.nl