Recensie

Recensie Muziek

Virtuoze sopraan Claron McFadden brengt jazzy harmonie met een baroksnik

Klassiek Bij De Nationale Opera geven Nederlandse zangers komende weken recitals. De avontuurlijke sopraan Claron McFadden liet zien dat het kan: intimiteit op het grote podium.

Zomerzang met Claron McFadden & Ernst Munneke
Zomerzang met Claron McFadden & Ernst Munneke Foto Michel Schnater

Voor het eerst in drie maanden klonk er weer muziek op het podium van de Nationale Opera. Voor opera is het nog te vroeg, gegeven de geldende beperkingen, maar het festival ‘Zomerzang’ biedt komende weken dagelijks een (tweemaal uitgevoerde) recital door een Nederlandse zanger. Maandag ging het festival van start met een bijzonder optreden van sopraan Claron McFadden, uitstekend begeleid door pianist Ernst Munneke. Aanstaande vrijdag is het recital van bariton Thomas Oliemans en leden van het Nederlands Philharmonisch ook als livestream te bekijken. Daarvoor moet wel betaald worden, bij wijze van testcase voor toekomstige verdienmodellen: met dertig (en vanaf 1 juli honderd) betalende bezoekers per concert kan een organisatie als DNO niet rendabel functioneren.

Het was een uitverkocht huis, grapte DNO-directeur Sophie de Lint in haar welkomstwoord: als spaarzame ornamenten in een Japanse tuin van rood pluche zaten de dertig gelukkigen verspreid door de zaal, die daardoor nog breder leek. Het is een bühne voor visueel spektakel; toch slaagde McFadden erin een sfeer van intimiteit te scheppen. In een avontuurlijk, geheel Amerikaans programma leek ze de continuïteit tussen het American Songbook en de avant-garde te willen benadrukken. Ze opende gedurfd, met breekbare nachtmuziek uit George Crumbs Apparition – ijle vocalises, versterkte tinkelklanken uit de vleugelklankkast. Het ging naadloos over in neoromantische liederen van Aaron Copland (uit 12 Poems of Emily Dickinson). Virtuoos gebruik van de stem als instrument bleef een terugkerend thema.

Het meest extravagant was John Cage’s grafisch genoteerde stijlencollage Aria, een lijfstuk waarin McFadden excelleerde. Het bleek echter geen grote sprong naar Duke Ellingtons woordeloze lied T.G.T.T., of de evergreen My Funny Valentine – door McFadden, voorzien van mondkapje, gezongen met haar hoofd in de vleugel. Prachtig was ook de a capella gebrachte spiritual Motherless child, waardoorheen ze vocalises met jazzy harmonieën en baroksnikken reeg: in McFaddens stem kwam het allemaal samen.