Deze online programma’s van de NPO verdienen een groter podium

Tv-recensie Er wordt veel herhaald door de publieke omroep. Terwijl er genoeg pareltjes online staan.

Jurre Geluk in gesprek met de vrouwelijke pedofiel Evi in Spuiten en Slikken.
Jurre Geluk in gesprek met de vrouwelijke pedofiel Evi in Spuiten en Slikken. Beeld BNNVARA

Na saaie voetbalwedstrijden wordt soms de moeite genomen om de ‘zuivere speeltijd’ te meten: de hoeveelheid minuten dat de bal daadwerkelijk in het spel is geweest. Ik moest eraan denken toen ik woensdag de programmering van NPO2 en NPO3 zag. Op beide zenders waren tussen 19 en 1 uur twee niet-herhalingen te zien. Op het tweede net vulden Nieuwsuur en de Britse detectiveserie White House Farm Murders samen 100 van de beschikbare 360 minuten, dat is 27 procent. NPO3 kwam met het Jeugdjournaal en de soap Dertigers tot 55 minuten zuivere uitzendtijd: 15 procent.

Het wegvallen van honderden uren zomerse sportvulling is een verzachtende omstandigheid, maar toch: je krijgt het idee dat de NPO een beetje in de maag zit met al die te vullen uren op drie lineaire zenders. Terwijl, dat is het gekke, de programma’s er gewoon zijn: online, gemaakt door de publieke omroep.

Zo zag ik woensdag twee publieke programma’s die zonder meer een ruimere etalage hadden verdiend. Zoals het interview met de vrouwelijke pedofiel Evi. Ik was even verbaasd, maar er zijn natuurlijk ook vrouwen met pedofiele gevoelens. Evi vertelde op het YouTubekanaal van Spuiten en slikken over haar moment van grote schrik: hoe ze op haar negentiende, al spelend met een jongen van een jaar of vijf, zichzelf betrapte op erotische gevoelens, in paniek raakte en hulp zocht.

Interviews met pedofielen worden meestal gevoerd alsof de interviewer aspirantlid van de inquisitie is, maar Jurre Geluk liet zijn gast rustig vertellen. Niet dat Evi’s verhaal in alle opzichten geruststellend was. De twintiger vertelde hoe ze graag en veel speelde met kinderen en deze ook knuffels gaf, alleen het bekijken van beeldmateriaal in de slaapkamer was taboe. Dat riep vragen op naar de aard van dat beeldmateriaal en naar wat er dan wel in die slaapkamer gebeurde.

Evi – onherkenbaar in beeld– was helder in haar afwijzing van seksuele omgang met minderjarigen. Dat kwam geloofwaardig over, al vroeg ik me af of zo’n verklaring van een mannelijke pedofiel eerder gewantrouwd zou worden. Hoe dan ook was het een van de meest leerzame gesprekken over pedofilie die ik in lange tijd zag.

Liefdesverlangens onder de loep

Met een ander soort verwondering zag ik Pete en de bananen (van VPRO Dorst, een platform voor jonge makers), waarin journalist Pete Wu (34) zijn eigen liefdesverlangens onder de loep neemt. Wu is een Nederlander van Chinese afkomst (een ‘banaan’: geel van buiten, wit van binnen) en pelde zichzelf met bewonderenswaardige openheid.

Beginnend bij de geringe aantrekkingskracht die hij voelt voor mannen van Aziatische afkomst, vertelde Wu over de grote druk van Chinese ouders – die hun kinderen graag zien trouwen met een succesvolle Chinees. Het liefst een Nobelprijswinnaar die ook de snackbar van vader over kan nemen, zei Wu. Ook vertelde hij dat door zijn gebrekkige Chinees en het beperkte Nederlands van zijn ouders, ze eigenlijk geen gemeenschappelijke taal hebben: een multicultureel drama op gezinsniveau.

Wu bezocht een vrouw die heeft besloten tweemaal het jawoord te geven: eenmaal in een Chinese rode jurk en eenmaal in het wit (wel met dezelfde man). Het verhaal van Wu belandde uiteindelijk bij zijn pijnlijke coming out – per WhatsApp toen zijn moeder hem maar bleef bestoken met foto’s van huwbare Chinese vrouwen. Zijn homoseksualiteit is nog steeds geen gespreksonderwerp.

Voor Pete en de bananen is nu een plekje op NPO3 ingeruimd. Zondagavond om vijf minuten voor middernacht. Deze buitenbeentjes verdienen een groter podium.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.