Zo proberen werkgevers het thuiswerken draaglijker te maken

Japke-d. denkt mee

Chocola, „borrelboxen”, taarten, drank, bloemen, fruitmanden: veel bedrijven sturen momenteel cadeautjes naar het personeel. Lief én slim, vindt

Ooit had ik een baas die me overlaadde met complimentjes. Dat ik zo goed kon schrijven, dat ik zo slim was, dat hij niet kon werken met zulke mooie vrouwen in de buurt (dat kon toen nog), dat mijn columns zo scherp waren. Natuurlijk, ik wist ook wel dat hij een slijmbal was (en ik wist dat hij wist dat ik dat wist), maar als híj me vroeg iets te schrijven, rende ik het vuur uit m’n sloffen.

Ik dacht daar vorige week weer eens aan, toen ik van lezers hoorde dat ze de laatste weken cadeautjes krijgen van hun baas in het kader van ‘het zijn onzekere tijden, maar we denken aan je’.

Mijn huidige baas ook, hoor. Die stuurde me zaadjes om thee mee te kweken als hart onder de riem, en daar was ik al hartstikke blij mee. Maar potverdikkie hee, als je hoort wat sommige mensen krijgen! Dit is geen hint of zo (echt wel!). Maar het lijkt wel Kerst.

Fruitmanden bijvoorbeeld, schreven lezers, „elke week een luxe lunch”, paasstollen, roze koeken, croissantjes, kleurplaten, puzzels en „chocoladetelegrammen”. Maar ook koffiebekers, handgel, tennissets, springtouwen (!), zonnebrand, drop, stroopwafels, brownies, mondkapjes, sokken, vergeet-me-nietjes, klavertjesvier, een voor mij compleet nieuw fenomeen: „de brievenbus-appeltaart”, 100 euro voor het inrichten van de thuiswerkplek, boeken- en dinerbonnen, thuisbioscoopbonnen (met popcorn!) en „bonnen voor de lokale slager, omdat de team-BBQ niet doorging”.

Andere lezers kregen ‘enorme bossen bloemen’ – „ik zelfs twee keer”, schreef een van hen, „stomverbaasd”. Een ander rozen. „Ik werkte er nog maar net”, schreef ze, „dus ik had geen idee wie de Gerard, Wim, etc. op het kaartje waren. Maar dat bleek de raad van bestuur te zijn.”

Handgeschreven kaartjes werden überhaupt erg gewaardeerd. Maar er was ook iemand die een wc-rol van zijn baas had gekregen – hij wist ook niet waarom – en er zijn bedrijven die dozen versturen met mijn boek Werken doe je maar thuis erin – alsof je het thuis nog niet zwaar genoeg te verduren hebt.

Gelukkig zijn er ook „complete borrelpakketten” en „bingopakketten” voor bij de online bingo die sommige bedrijven houden. Dan gaat de bel en staat er „een doos vol nootjes, prik, gin, snoep, bier, wijn en prosecco”. „Hij was eigenlijk voor de vrijdag erop”, schreef een lezer, „maar hij was dezelfde avond al op.”

Sowieso al die alcohol, man man man. Ik wist niet wat ik las! In geen enkel bedrijf is het volgens mij toegestaan om te drinken tijdens werktijd, maar van veel bazen mag je je blijkbaar in het thuiskantoor helemaal klem zuipen.

Wat me opviel: hoe leuk iedereen het vond om te delen wat ze hadden gekregen. Een soort trots. Dat er domweg iemand aan ze gedacht had van het werk.

Veel mensen waardeerden ook „de persoonlijke mailtjes” en „belangstellende telefoontjes” van hun werkgever, over hoe het thuiswerken ging. Of de online ‘escaperooms’ (een spel dat je met collega’s kunt spelen), de online „inloopbijeenkomsten”, de pubquizzen, webinars, en „koffiemomenten” via Zoom om informeel met de collega’s bij te praten.

Oh, trouwens, directeuren en afdelingen P en O: jullie kunnen stoppen met die vlogs, hoor. Met die stichtelijke speeches dat we ons gezond moeten houden: niemand kijkt daar naar. Maar verder: ga zo door!

Natuurlijk, er waren ook mensen die hun cadeau stom vonden. Of onnodig: ze kregen toch salaris? Er waren er ook die liever vrije dagen hadden gehad of „een vergoeding voor de extra stroom, koffie en water” die ze verbruiken nu ze thuis werken. Maar dat vond ik zeurneuzen. Wees blij dat je een baan hebt.

Er waren er ook – bij een gemeente of ministerie – die het belachelijk vonden dat van belastinggeld cadeaus werden gekocht voor personeel. Die weten blijkbaar niet hoeveel er in ‘normale tijden’ verspild wordt aan sprekers op congressen, „kantelsessies” en „masterclasses”.

De critici waren bovendien ver in de minderheid. De rest voelde zich „gehoord en gewaardeerd”. De mensen die schreven dat ze „helemaal niks” hadden gekregen – „wij krijgen nieuwsbrieven en nietszeggende flutmails met ‘blijf gezond’” – klonken teleurgesteld. En ineens dacht ik: zo makkelijk kan het dus zijn, om een goede baas te zijn – stuur gewoon een cadeautje, en mensen worden blij.

Want diep van binnen zijn we hondjes: een krabbel achter de oren, een klopje op de flank, een borrelbox en hup, we rennen ons kwispelend een slag in de rondte.

Heb je dus nog geen cadeautje gestuurd, doe dat dan nu meteen even, bazen van Nederland, en niet alleen de vaste krachten, maar ook de zzp’ers, hup, niet zo zuinig.

Maar laat andersom ook eens je baas weten dat je haar of hem waardeert. Stuur een mailtje terug in deze rare tijden: geloof me, het loont, het is lief.

En slijmen wérkt gewoon.

Hoe was jouw week? Japke-d. Bouma wil het graag weten. Tips via @Japked op Twitter.

Dit waren de Jeuktweets van de week

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.