Recensie

Recensie Film

‘La bonne épouse’: tuttige klucht met Juliette Binoche

Komedie De tijd moet blijven stilstaan op de huishoudschool van Paulette. Als haar man sterft, zet dat alles op zijn kop: Paulette moet emanciperen. Het ontbreken van tempo en gelaagdheid maken deze Franse komedie eerder sentimenteel dan scherpsatirisch.

Directrice Paulette (Juliette Binoche, links) en moeder-overste Marie-Thérèse (Noémi Lvovsky) proberen vast te houden aan overzichtelijker tijden in ‘La bonne épouse’.
Directrice Paulette (Juliette Binoche, links) en moeder-overste Marie-Thérèse (Noémi Lvovsky) proberen vast te houden aan overzichtelijker tijden in ‘La bonne épouse’.

Terwijl de revolutie van 1968 aan de poorten van het Elzasser Huishoudinstituut Van Der Beck rammelt doet directrice Paulette (Juliette Binoche) er alles aan om de tijd te laten stilstaan. Haar pupillen moeten goede huisvrouwen worden. Daarvoor heeft ze een heel lijstje pijlers vol plichten. Met name spaarzaamheid staat hoog in het vaandel. En laten het nou net de schulden van haar goklustige en spilzieke echtgenoot zijn die haar dwingen in snel tempo te emanciperen als hij in een konijnenbotje stikt.

La bonne épouse vertelt dit verhaal over veranderende tijden in de vorm van een sjieke klucht. Het acteren van Binoche, Yolande Moreau en Noémie Lvovsky doet in de verte denken aan het overacteren van steracteurs in de films van Wes Anderson. Maar het ontbreken van tempo en gelaagdheid maken de film eerder sentimenteel dan scherpsatirisch. Zeker omdat als de plot in beweging is gezet de film onevenwichtig wordt: Binoche komt een oude vlam tegen en vrijt zich vrij terwijl de gebeurtenissen om haar heen kolderen.

Intussen luisteren haar pupillen naar opruiende radio en zijn live getuige van de protesten in Parijs. Binoche is een onderschatte comédienne, maar toch geloof ik haar niet als ze een broek van haar overleden man aantrekt en zich afvraagt of dat ‘vulgair’ staat. Daarvoor investeert de film te weinig in een echte tijdschets. Elke keer verbaas je je er weer over hoe progressief Franse films kunnen zijn, behalve de films die over vooruitstrevendheid gaan. Die zijn conservatief en tuttig.