Brieven

Johan Derksen

Verval niet in fanatisme, ook niet bij een goede zaak

Foto ANP

Weer duikt iedereen op Johan Derksen omdat hij een racist zou zijn (Adverteerders weg bij VI om vermeend racisme Johan Derksen, 19/6). En weer mist men de bijdrage die hij aan het publieke debat levert: hij vraagt aandacht voor relativering en zelfspot. Ook als de zaak een goede is, moet men niet in fanatisme vervallen. Men wordt nu eenmaal snel wat men bestrijdt. Derksen pleit voor de individuele weg: neem in je directe omgeving je plaats in, vecht het uit met de mensen om je heen. Maar sta niet meteen op je achterste poten als iemand jou de maat neemt. Dat hij daar zelf naar leeft, bewijst hij keer op keer. Ik zal niet zeggen dat Derksen en René van der Gijp intellectuele hoogvliegers zijn. Ze slaan de plank regelmatig lelijk mis. Relativeren het belang van maatschappelijke actie misschien wel veel te veel. Dat is pijnlijk voor de mensen die zich aan de discussie over racisme en homofobie wijden, want natuurlijk draagt die eraan bij dat mensen hun plaats in kunnen nemen zonder weggepest, tegengewerkt of in elkaar geslagen te worden. Maar Derksen en Van der Gijp hebben slechts plezier om mensen die zichzelf en hun zaak dermate serieus zijn gaan nemen dat ze het vermogen tot relativering, zelfspot en humor zijn kwijtgeraakt. Fanatisme is en blijft een lelijk ding; geen enkel doel mag dat heiligen. Ook een goed doel niet.