Recensie

Recensie Film

Alleen in een draaikolk van taal en hectische beelden

Drama Xavier Dolan onderzoekt in zijn achtste film ‘Matthias et Maxime’ opnieuw een emotioneel geladen mijnenveld.

Gabriel D’Almeida-Freitas en Xavier Dolan (rechts) in ‘Matthias et Maxime’.
Gabriel D’Almeida-Freitas en Xavier Dolan (rechts) in ‘Matthias et Maxime’.

De Canadese regisseur Xavier Dolan is nog zo jong dat hij zelfs in zijn achtste film met gemak een jongvolwassene kan spelen. Maar de woorden die gebruikt werden om hem aan het begin van zijn carrière te kenschetsen – wonderkind toen zijn debuut J’ai tué ma mère in 2009 uitkwam, of enfant terrible toen hij ex aequo met oude meester Jean-Luc Godard in Cannes de Juryprijs kreeg voor Mommy in 2014 – voldoen niet meer.

Dolan is met zijn 31 jaar een volwassen maker. Iemand die weliswaar elke film een diversiteit aan soms exuberante stijlen uitvindt, iemand die bewonderd wordt en ook gehaat. Maar die ook consistent in al zijn films een stil en emotioneel geladen mijnenveld onderzoekt. In Matthias et Maxime komen al die thema’s samen: verstoorde moeder-zoonverhoudingen, onmogelijke liefdes, de vele nuances van homoseksualiteit en queer-identiteit.

Op het eerste gezicht lijkt Matthias et Maxime bescheiden in zijn opzet. De film volgt de laatste weken voordat adolescent Max vanuit Quebec naar Melbourne zal vertrekken. Op de vlucht voor zichzelf, zijn verslaafde moeder en zijn jeugdvriend Matt. Met name dat laatste wordt vroeg in de film op scherp gezet als het zusje van een van de jongens uit hun vriendengroep Max en Matt vraagt een kusscène uit hun tienertijd na te spelen voor een filmpje dat ze voor school moet maken.

Lees ook een interview met regisseur Xavier Dolan over ‘Matthias et Maxime’

Matthias et Maxime is een heel talige film vol hectische beelden. Alles woelt. En in die draaikolk zijn de beide jonge mannen soms heel alleen met hun gevoelens. Niet alles is in woorden uit te drukken. En het grootste lijden ontstaat als we dat toch proberen.

Bij nadere beschouwing is de film ook een optelsom van allerlei motieven uit Dolans eerdere films en rijke cinefiele referentiekader. Niet erg als je ze niet herkent, maar veelzeggend voor de reis die hij als maker aflegt. Met Matthias et Maxime voegt hij daar weer nieuwe nuances aan toe: de pijn van het zwijgen, romantische zelfsabotage, en hoe elke liefde uiteindelijk een geschiedenis van een uitgesteld afscheid is.