Het lastige van coronaproof koken

Wat eten we?

Eerst was het makkelijk: koken was uitsluitend voor het eigen huishouden, want er kwam niemand op bezoek. Toen kwam er af en toe iemand in de tuin zitten. Zat je al te modderen met de koekjes – kunnen die nu wel of niet op een schaaltje waar iedereen vanaf neemt?

Koken en eten zonder dat je iets aanraakt is op zijn zachtst gezegd niet eenvoudig. In restaurants is het ongetwijfeld een enorm gedoe, coronavrij koken, al praat iedereen voornamelijk over of de tafeltjes wel ver genoeg van elkaar staan. In restaurantkeukens zijn ze dan weer wel gewend om hygiënisch te werken – de rampen die de kok met de zwerende vinger kan veroorzaken zijn niet te overzien.

Maar nu hebben we thuis ook min of meer een zwerende vinger. Permanent.

Sinds corona valt pas goed op hoe ongehoord veel je met de handen aan het eten zit als je aan het koken bent. Het stukje taart dat niet van de schep af wil, geef je een duwtje. Je likt de mayonaise even van je vinger, schikt een bietje beter op de schaal en gaat verder met de bereiding van iets anders. De sla laat zich veel gemakkelijker handmatig husselen. Dunne plakjes snijden gaat beter als je de venkel vastpakt. Volgens het Voedingscentrum verspreidt het coronavirus zich niet door besmet voedsel te eten. Maar mogelijkerwijs wel via oppervlakken. Ook van eten? Dat je tenslotte in je mond stopt?

Meteen bij de borrel begint het al. Ieder een eigen bakje pinda’s is nog makkelijk. Afgepast iedereen twee eigen plakjes leverworst geven staat vrij stom, maar afgezien daarvan: hoe heb je die worst kunnen snijden zonder hem aan te raken? En dan het vervolg: hoe de peterselie te hakken, de tomaat te snijden, de wortel te raspen?

Dus aanraken, er zit niets anders op. Maar eerst de handen wassen. Dan ieder eigen porties verstrekken. Weer handen wassen. Bestek neerleggen met de gewassen handen, moet wel oké zijn. Nooit niezen in de keuken natuurlijk.

De trend van ‘sharing’ die al jaren aan de gang is – schotels waar iedereen uit neemt – staat onder verdenking: nooit mag er iemand met de gebruikte lepel, het afgehapte brood of de vieze vingeren aan de gemeenschappelijke schotel komen. Mocht toch al niet natuurlijk – „gelieve de afgehapte haring niet ten tweede male door de uitjes te halen” – maar ja, het gebeurde.

Zou je nu thuis met een mondkapje voor en handschoenen aan eten moeten bereiden als er mensen komen? Heb ik tot nu toe niet gedaan. En ik was mijn handen wel, maar niet elke tien seconden, dus als blijkt dat er geen dessertlepeltjes liggen sta ik op, pak de lepeltjes en leg ze op tafel. Als er toch nog een boterham moet komen, dan snijd je die nog even af. Heb ik in die tussentijd misschien toch even aan mijn gezicht gezeten, een traan weggepinkt, de kriebel aan mijn neus bezworen? Het is mogelijk. Of je doet iets anders wat niet moet. Etentjes bieden het virus allerlei kansen.

Mensen zijn veel minder hygiënisch dan ze zelf denken, las ik ergens. En ik dénk al niet eens dat de hygiëne op een zeer hoog peil staat.