Brieven

Brieven 22/6/2020

Belastinghervorming

Verhoog lage lonen

Christiaan Weijts vraagt zich af of de bovenmodale verdiener in zou stemmen met de belastinghervormingen die nodig zijn om ongelijkheid tegen te gaan (Halfgod Piketty, 19/6). Geld weghalen bij de (super)rijken en uitdelen aan de armen is een mythe. Allang is aangetoond dat dat zo niet werkt. Op een zeker moment slaat verhoging van belastingtarieven om in lagere belastingopbrengsten, de zogenoemde laffercurve. Met belastingverhogingen loop je het risico dat je de middenklasse er ook mee raakt, en dat is de ruggengraat van de samenleving die de bulk van de belastingopbrengst genereert. Dus de enige weg om de kloof te verminderen is het krachtig verbeteren van de positie van de laagstbetaalden.

Diversiteit in de top

Afkomst maakt niet uit

Saniye Çelik vindt dat de top diverser moet worden (Verkleuring van de top is vereist tegen racisme en discriminatie, 19/6). Wat mij betreft heeft de top meer aan mensen die diversiteit, eerlijke kansen voor iedereen en correct gedrag ten opzichte van elkaar willen uitdragen, bevorderen en handhaven. Afkomst maakt daarbij niet uit.

Het nieuwe normaal

Verder met vernietigen

Floor Rusman signaleert dat het oude normaal, met overvolle steden en veel vervuiling, weer op gang aan het komen is (Nieuwe normaal stuit op oude waarden, 19/6). De stank op kruispunten, nu autorijden weer mag, zegt genoeg. De krankzinnige hervatting van het vliegverkeer, waarbij men wel als haringen in een ton gaat zitten ook. Mensen trekken zich niets aan van de waarschuwing die corona is. We gaan gewoon verder met de vernietiging van de natuur inclusief onszelf.

Openbaar vervoer

Geen handhaving

Vandaag sinds lange tijd weer eens met de trein. Op de perrons en in de stations draagt minder dan de helft van de aanwezigen een mondkapje en het NS-personeel vormt er geen uitzondering op. In de trein zelf is er nog steeds een kwart van de reizigers die geen mondkapje draagt. Volgende keer maar weer de auto!

Overheidssteun

16 en werkloos

„We roepen je op zodra we je nodig hebben, super handig en heel flexibel!” Dolblij met mijn nieuwe horecabaan tekende ik zonder na te denken mijn nulurencontract. Door de coronacrisis kreeg ik,

na twee maanden gewerkt te hebben, een appje met daarin de mededeling dat ik helaas ontslagen was. Die ochtend nog las ik de krantenkop: ‘Coronaregeling: 90% loon doorbetaald, ook pensioen en vakantie.’ Gold dit ook voor mij? Ik kon op korte termijn geen nieuwe baan vinden, de supermarkten waren voorzien van personeel en andere cafés waren ook dicht. Hoe moet dat met mensen van mijn leeftijd die al vaste financiële verplichtingen hebben? Zoals het betalen van stalling voor een paard. De verzorgingsstaat regelt dat we verzekerd zijn tegen het verlies van inkomen. Naar mijn mening moeten ook minderjarigen die als gevolg van de coronacrisis zijn ontslagen iets ervoor terug krijgen. Leeftijd moet geen criterium zijn voor het krijgen van financiële steun.

Beeldenstorm

Met humor

Bij het uiteenvallen van het Sovjetimperium werden talloze standbeelden neergehaald. Ook toen werd dus werk van kunstenaars vernietigd. Dit is nooit oorbaar, omdat dit het opdringen van onze eigen smaak aan derden betekent: strijdig met de essentie van de vrije kunsten. In tegenstelling tot de huidige beeldenstorm was er destijds wel humor. In het kunstmuseum in Riga werd een schilderij van Lenin niet verwijderd; diens dwingende blik volgend stuit men op een groot abstract doek. De Sovjet-echo’s van entartete Kunst echoën door de ruimte.

Het bekende standbeeld van Lenin, gloedvol betogend, is nergens meer te vinden. Onverlaten schoven ooit een boodschappenmand aan zijn uitgestrekte hand – een efficiënte transformatie van visionair tot burgerman.