Brieven

Brieven 13/6/2020

vermeer

Het is een dak

Vrijwel dagelijks bekijk ik Vermeers Gezicht op Delft omdat het mijn ‘bureaublad’ op mijn computer vult, en ik kan u verzekeren: het goudgele vlakje dat Proust/Bergotte rechts van de stadspoort ontwaarde (Brief van Proust over Vermeers te koop, 10/6) is een dak, met dakkapel, en geen muurtje.

Scapino

Doodzonde

Omarm het nieuwe, maar koester het goede, de Raad van Cultuur zegt het zelf in haar advies over hoe cultuursubsidies verdeeld moeten worden (Speeldoos met ballerina, 11/6). Doe dat dan ook. Scapino verloren laten gaan is doodzonde.

Racisme

Gelijke kansen?!

Oh oh wat horen we graag dat onze prestaties aan ons eigen harde werk te danken zijn en dat sociaal-economische verschillen tussen bevolkingsgroepen dus niet te wijten zijn aan racisme. Een echt liberaal gedachtegoed, nog extra fijn dat deze boodschap van een vrouw met een migratieachtergrond komt (Het meest antiracistische land op aarde, 10/6). Dat je als witte heteroman de wind mee hebt in Nederland is een ongemakkelijke boodschap. Wij voelen ons aangevallen, hebben wij niet ook hard gewerkt en tegenslag overwonnen? We wijzen op het onderwijs: iedereen heeft dezelfde kansen, wat doen we dat goed in Nederland, hè? Terwijl we weten dat Achmed met dezelfde Citoscore als Hans een lager schooladvies krijgt. Dat ‘zwarte scholen’ bestaan waar witte leraren liever geen lesgeven. Dat zij die desondanks slagen in ons schoolsysteem bij het solliciteren gediscrimineerd worden. En op de werkvloer, bij de bank en op straat. Iedereen mag trots zijn op zijn of haar succes, maar stellen dat we in een utopische samenleving van gelijke kansen leven is naïef.

Digitale zorg

Waardig alternatief

Verzekeraars willen digitale zorg; behandelaars niet (9/6) kopt NRC. De boodschap is genuanceerder. Zorgverzekeraars en behandelaars worden tegenover elkaar gezet, wat niet bijdraagt aan een oplossing voor de gigantische wachtlijst bij de GGZ. Mijn ervaring als vrij gevestigd behandelaar is, tot mijn grote verrassing, dat het beeldbellen en de digitale zorg de afgelopen periode wel degelijk tot goede resultaten leidden. Voorwaarde is een goede internetverbinding, dat was in veel gevallen in orde. Ook per telefoon heb ik goed met cliënten kunnen werken. Ik zou mijn collega's willen uitdagen om te zoeken naar mogelijkheden om meer digitaal te behandelen en daar onderzoek naar te doen, want vermoedelijk zullen de wachttijden door de coronacrisis alleen maar oplopen.

Liberalisme

Niet tégen overheid

Volgens Meindert Fennema is het vreemd dat juist de liberalen in deze crisis overheidsingrijpen voorstaan (Democratie gemarginaliseerd door nieuw conservatisme, 11/6). Voor alle duidelijkheid: volgens de neoliberale ideologie is het de taak van de overheid om de voorwaarden te scheppen waaronder de vrijhandel zo ongehinderd mogelijk verloopt. Hoe groot die overheid daarvoor moet zijn, is van ondergeschikt belang. Het streven naar een kleine overheid is derhalve geen primair doel.

Maarten ‘t Hart

Een beweegfanaat

Maarten ‘t Hart probeert de argeloze lezer te doen geloven dat hij gezond oud is geworden door nooit te sporten (Is veel bewegen echt zo goed?, 10/6). Sterker nog, hij zou de hele dag alleen maar in een luie stoel hangen en amper in beweging komen. Zijn boeken laten echter een heel andere Maarten zien. Daaruit komt een beeld naar voren van een man die sinds zijn vroege jeugd continue bezig is om de grenzen van zijn lichaam te verleggen. Een gemiddelde dag begon voor een jonge Maarten door eerst op een loodzware bakkersfiets brood in stad en land te bezorgen, vervolgens met eikenhouten orgels trappen op en af te sjouwen, om de dag af te sluiten met een flinke wandeling door de natuur. Ook in zijn latere jaren is het een en al lichaamsbeweging, deels ingegeven door zijn aangeboren zuinigheid. Zo fietst Maarten gerust tien kilometer om als hij zijn geliefde biologische boekweitgrutten ergens een cent goedkoper kan vinden. Waarbij hij iedere keer een kniebuiging maakt als hij langs de rand van de weg Klein Hoefblad ziet staan.

Coronamaatregelen

Stop controledrift

Het aantal coronazieken in Nederland neemt af, gelukkig. We mogen steeds meer, het openbare leven is weer opgestart en diverse maatregelen worden afgebouwd. Maar niet in kantoren. Die worden voorzien van een wirwar aan verboden, geboden en afgesloten ruimtes om de mensen te dwingen tot verstandig gedrag. Daar waar we enkele maanden geleden vooral zelf moesten nadenken, wordt dit nadenken nu ontmoedigd door allerlei protocollen.

Dit is niet alleen vervelend – kantoren worden bijna onwerkbaar –, het werkt zelfs averechts. De overkill aan soms onbegrijpelijke regels en de discrepantie met bijvoorbeeld versoepelingen bij supermarkten, waar winkelkarretjes niet meer door het personeel worden schoongemaakt, maakt dat veel kantoorregels niet worden opgevolgd. Het risico is dat de belangrijkste maatregelen (thuisblijven bij ziekte, afstand houden en handen wassen) steeds minder worden nageleefd. Overheid, stop met de doorgeslagen controledrift. Samen krijgen we corona onder controle: heb daar dan ook vertrouwen in!

Tweetalig opvoeden

Niet goed genoeg

Bij taalontwikkelingsonderzoeker Sharon Unsworth wordt thuis Engels als voertaal gebruikt (‘Spreek met je kind de taal die je beheerst’, 8/6). Een moeder wier moedertaal Engels is, spreekt Engels, maar een vader wiens moedertaal Nederlands is, doet dat ook, terwijl zijn beheersing van het Engels slechts „goed” is. Dat is een keuze, maar niet mijns inziens niet de beste. De belangrijkste reden dat ouders met hun kinderen hun moedertaal zouden moeten spreken, is dat taal essentieel is voor de intellectuele ontwikkeling van een kind. Via taal leert een kind communiceren en abstracte begrippen benoemen en gebruiken. Om dat te bereiken is een zo hoog mogelijk taalniveau van de ouder nodig. „Goed genoeg” is daarom in mijn opinie nooit genoeg.

lerares Engels en (groot)moeder van tweetalige kinderen