Recensie

Recensie Muziek

Fluisterzachte zweefpop van Someone in PopUp Podium De Hallen

Pop De intieme liedjes van Someone kunnen van rijkelijk aangeklede melodietjes in juichende harmonie uiteenspatten. In PopUp Podium De Hallen in Amsterdam speelde de band voor dertig man publiek.

Foto Sara Amroussi-Gilissen

Blijven zitten en vooral niet meezingen. Het was vooraf aan het concert van Someone, de band van zangeres Tessa Rose Jackson, een onwennig, wat merkwaardig voelend gebod. Geforceerd stemgebruik is namelijk niet coronaproof, sprak de directeur van het PopUp Podium in het Hallen Complex. En ja, daar draait alles om in een tijd waarin de huidige anderhalve metermaatregelen en de regelgeving voor vocalisten de podia dwingen te kijken naar hun bezoekersontvangst.

Concerten voor slechts dertig mensen. Hoe zullen we er over tien jaar op terugkijken? Als een onrendabel struikelblok voor vele podia, dat zeker. Maar een belangrijker gevoel overheerst deze weken: de podia én artiesten komen na maanden stilstand weer tot leven. En er zijn creatieve initiatieven. Terrasconcerten. De muzikale wandelingen van Tim Knol. Of waar we nu zijn, in het film- en foodcomplex De Hallen. In twee lege studio’s is een exclusieve luisteromgeving met banken voor 30, later 100 man gecreëerd, terwijl camera’s snorren voor online beleving. De programmering loopt met bijna dagelijks dubbele sets uiteen van pop, jazz, klassiek tot cabaret.

Na haar onweerstaanbare debuut Songs From The Sandbox (2013) vol springerige popfolk en het reclamehitje ‘Change Time’ is het een tijd stil geweest rond de Brits-Nederlandse Tessa Rose Jackson. Haar muzikale richting was gaan wringen. De zangeres, die als tiener studeerde aan de befaamde Brit School of Performing Arts, botste op een schrijfmuur. Terug vond ze zich als de multidisciplinaire artieste Someone, die haar dromerige psychpop aanvult met eigen grafische, interactieve kunst.

Psychedelische grooves

Vrijdagavond presenteerde ze haar nieuwe album – lichtblauw vinyl en fraaie coverart die middels een app gaat leven. Orbit II zag het licht in een decor van planeten in twee sets van met geluidseffectjes overladen zweefpop en psychedelische grooves. Met haar toehoorders, toch een beetje stijfjes gevangen in de banken, deelde ze haar dromen en onzekerheden. Fluisterzacht in het oor als een gevoelvolle Lianne La Havas in ‘Once More with Feeling’, intiemer nog op enkel de begeleiding van de basgitaar in ‘Forget Forgive’.

De liedjes van Someone kunnen van rijkelijk door synths aangeklede melodietjes in juichende harmonie uiteenspatten. Al is het album beduidend rijker dan live – reliëf ontbrak compleet in het zaalgeluid – er viel veel te genieten. ‘Braver Times’ had een zwoele ondertoon met hoge koortjes. ‘You Live in My Phone’ leek eerst een bedrieglijk licht liedje met een steeds weer veranderende deining. Terwijl de jaren tachtig stevig waren verankerd in ‘I Can’t Remember How To Talk to You’, bond de catchy droompop van ‘Pull It Together’ alles samen met zijn bedwelmende sound à la Tame Impala.