Recensie

Recensie Uit eten

Simpel Aziatisch, maar met de volle reikwijdte van de keuken

Uit eten Amsterdam

Foto Niels Blekemolen

Het is nooit saai in Amsterdam-Noord. Neem nou het Spreeuwenpark, vlak achter de Meeuwenlaan. Er is altijd activiteit, sommige bewoners hebben een prachtig bloemenperk aangelegd, anderen gewoon de driezitsbank op de stoep voor het huis gezet. Er wordt aan auto’s gesleuteld, gebasketbald in het parkje en gerookt en gelachen op het terras van Café de Spreeuw. Daarnaast werd vorig jaar café Simon de Wit geopend. Eindelijk weer eens zo’n café waar je lekker kunt eten, de sfeer ongedwongen is en de prijzen niet zo idioot hoog als in hipperdepip hoofdstedelijke horecazaken. Ooit, in 1917, was in dit pand kruidenierswinkel Simon de Wit gevestigd, die duchtige concurrentie kreeg van buurman Piet de Gruyter. Uiteindelijk ging De Gruyter failliet en kocht Albert Heijn De Wit. Einde van een indrukwekkende kruideniersgeschiedenis.

De avond van ons bezoek staat de eigenaar annex barman vlijtig de menukaarten af te soppen (corona-hygiënemaatregel!) als een vaste gast op een scootmobiel het pand met denderend geweld binnenrijdt, omdat ie vergeten is het gevaarte uit de versnelling te halen. Hij wordt lachend onthaald. Kijk, zo kan het ook, denken we opgetogen.

Café Simon de Wit voerde in eerste instantie een uitgebreid menu, een hybride verbinding tussen de betere keuken en Aziatische snacks. Tijdens de maanden van verplichte sluiting door de coronacrisis krabden de eigenaren zich achter de oren en besloten voor simpel, Aziatisch te gaan, maar dan wel met de volle reikwijdte van die keuken. Er staan tien gerechten op de kaart, van snacks als sticky tempeh, massaman bitterballen en kimchi nacho’s tot ‘echte’ gerechten, zoals gefrituurde zoete aardappel, Koreaanse taco en brisketburger. Eigenlijk willen we alle tien gerechten bestellen, maar de ervaring leert ons dat genoeg ook echt genoeg is, dus houden we het op vijf plus een dessert.

We nemen bier (Mannenliefde, brouwerij Oedipus, 4,50) en witte wijn (Grüner Veltiner, Kamptal, 4,30), er is een uitgebreide drankenkaart met zelfgemaakte limonades en veel jeneversoorten. De salade van litte gem met misodressing met sesam (5,50) is geroosterd, de dressing is heerlijk, maar net iets te weinig, omdat je er vooral meer van wil eten. De sticky tempeh (7,-) is een mooi torentje van precies goed gefrituurde tempeh; best lastig om van iets tamelijk lafs als tempeh iets smakelijks te maken. Deze is gemarineerd in ketjap met Thaise limoen, sjalot en rawit. Wij denken trouwens dat die rawit eigenlijk gesneden lombok is, rawit is veel pittiger dan dit. Dan komt er een Koreaanse taco (5,50), gevuld met zachtgegaard, supermals rundvlees met pickles van ui, kimchi, sla en hotsauce.

Van dit gerecht is trouwens ook een vegetarische variant, ook voor vegetariërs is er genoeg keuze en dat is maar goed ook. De boekhandelaar in de Van der Pekbuurt vertelde ons laatst dat zij vooral vegetarische kookboeken verkoopt; de buurtbewoners zijn of willen van het vlees af. Over vleesloos gesproken: de gele curry met pompoen (kleine portie 9,50) is vol van smaak door royaal gebruik van sereh (citroengras) en limoen en vult goed door de zoete aardappel, tofu en glasnoedels. De brisketburger (10,50) is behoorlijk groot, een serieus hoofdgerecht. Op de helften van lichtzoete sesambrioche zitten plakken klapstuk (runderborst) die wat vet hebben en in hoisinsaus zijn gemarineerd, voor de frissigheid zitten er komkommerpickles bij.

We drinken inmiddels gekoelde, biologische cabernet franc (4,80), de wijnen zijn goed geselecteerd en vriendelijk geprijsd, heel prettig! Ten slotte delen we nog een dessert: wingko babat (6,50). Dit is een Indonesische cake van kokoskleefrijst, niet mierzoet en met een vaste structuur waar wat vette slagroom en geroosterde banaan bij komt, een gerecht ergens tussen kokosmakroon en boterkoek in. En o ja, vreselijk lekker.

Ondertussen zeggen we zachtjes tegen elkaar hoe fijn het is om zo ver uit elkaar te zitten. Gewoon rustig eten zonder de hete adem van de buurman in je nek. Ontspannen, niet lawaaiig, privé. Voor de uitbaters is het misschien wat weinig geld in het laatje, voor de gasten is het best lekker.

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam. (Omdat de restaurants door de voorbije coronasluiting weer moeten opstarten tijdelijk zonder rapportcijfer.)