Opinie

Kraamracisme

Lotfi El Hamidi

Nederland behoort tot de fijnste landen om geboren te worden, en na bijna zes jaar vaderschap kan ik dat alleen maar nog meer beamen. Goede gezondheidszorg, kindvriendelijke voorzieningen, voldoende mogelijkheden tot ontplooiing: ja, ik dank God op mijn blote knieën dat mijn wieg en die van mijn kinderen in dit kleine landje stond.

Dat gezegd hebbende (en het moet kennelijk expliciet gezegd worden als ik de reacties onder mijn column en in mijn mailbox lees, onderdeel van een soort eeuwigdurende naturalisatietest) is er nog genoeg ruimte voor verbetering. Zo blijkt racisme en discriminatie niet alleen op de arbeidsmarkt, woningmarkt, bij de politie en Belastingdienst plaats te vinden, maar ook in de geboortezorg.

Pardon? Ja, in de geboortezorg.

Pia Sophia (23) deelde op sociale media haar praktijkervaringen als verloskundige, met een aantal voorbeelden van hoe soms wordt omgegaan met zwarte en lichtgetinte vrouwen. Bijvoorbeeld over een gebrekkig Nederlands sprekende vrouw die voor het eerst moest bevallen, en haar baby „met grof geweld (het driedubbele aan het maximaal geadviseerde vacuümextracties) ter wereld [werd] gebracht”. Toen ze van pijn en angst schreeuwde „werd haar toegebeten dat ze stil moest zijn, want ‘in Nederland gillen we niet zo wild tijdens de bevalling’. Ze werd ontslagen uit het ziekenhuis voordat er ook maar enige nazorg aangeboden werd, ‘want ze kon toch geen Nederlands verstaan’.”

Lees ook: Natuurlijk bevallen? Door corona wordt dat in New York nu makkelijker

Volgens Sophia zijn zulke gevallen geen uitzonderingen. „Dit soort verhalen worden intern aangekaart en met leidinggevenden besproken”, zegt ze. Maar het onderdeel van het probleem is dat er vervolgens niets aan gedaan wordt, constateert ze. Vandaar dat ze nu naar buiten treedt.

Ze ziet dat sommigen weigeren te geloven dat dit echt in de zorg plaatsvindt. „Ik ging op zoek naar wetenschappelijk onderzoek over dit onderwerp, juist omdat mensen dat eerder aannemen dan anekdotisch bewijs”, aldus Sophia. „Maar voor zover ik weet bestaan die onderzoeken hier niet, in tegenstelling tot in de VS en Engeland.” En het kan toch niet zo zijn, zegt ze, dat er in allerlei lagen van de samenleving racisme voorkomt, behalve in de zorg.

Ondanks haar Nederlandse naam en witte huidskleur ontkomt ze er zelf ook niet aan. Als moslima met een sluier om wordt ze weleens voor schoonmaakster aangezien. Of vragen cliënten nadrukkelijk om een andere verzorgster. En toen ze solliciteerde voor een functie als verloskundige in een grote stad, werd ze afgewezen omdat ze iemand zochten voor de ‘nette buurten’ en „daar konden ze iemand met hijab niet naartoe sturen”.

Ze hoopt hiermee dat er een begin wordt gemaakt aan onderzoek naar het probleem. „Het belangrijkste nu is dat er bewustwording ontstaat. Mensen kunnen het niet geloven dat het gebeurt. Maar het gebeurt.”

Lotfi El Hamidi (L.elHamidi@nrc.nl @Lotfi_Hamid) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.