Recensie

Recensie Film

‘Line of Duty’ verheerlijkt schietgrage agent

Line of Duty is meer actiekomedie dan actiefilm, met ingrediënten die we al uit vele Amerikaanse films kennen: het draait om razen en rennen, en niets anders.

Als je dan toch ergens Line of Duty gaat bekijken, dan maar beter in de pas weer geopende bioscopen. Deze actiefilm die soms een actiekomedie is begint met een half uur durende achtervolging te voet door de New Yorkse Lower East Side en wordt daarna gevolgd door een uur real time reddingsoperatie van de dochter van een politiechef. Alle tijd en aandacht gaat naar het oppompen van adrenaline bij zowel publiek als hoofdpersonen. Dit was in ieder geval niet wat agent Frank Penny (Aaron Eckhart) had gedacht toen hij ’s ochtends uitgeblust postvatte op zijn saaie straathoek ergens op 9th Avenue, terwijl er elders een kidnapoperatie gaande was.

Penny is zo’n agent die we uit vele Amerikaanse films kennen: een cowboy van middelbare leeftijd die het regelmatig met zijn meerderen aan de stok heeft en nog heel wat wil bewijzen. Je kunt een fictieve plattegrond van New York samenstellen van de locaties die hij gedurende de anderhalf uur durende film aandoet. Dit gaat om rennen en razen en niets anders.

Line of Duty is typisch zo’n film die gemaakt is als consumptieproduct. Als fictiever dan fictie in een wereld die nu eenmaal echt is. In onschuldige tijden zou je je niets hoeven afvragen bij het feit dat er een agent op het zadel wordt gehesen die heroïsch buiten het boekje gaat. Of bij het wapenarsenaal dat bij de gemiddelde patrouillewagen uit de kofferbak komt op het moment dat de kidnapper met een mitrailleur in het rond begint te schieten. Of bij het feit dat Penny wordt vergezeld door een jonge ambitieuze vlogster die de hele operatie livestreamt. Goed voor de transparantie van de journalistiek, roept ze. Slecht voor de veiligheid, is de conclusie. En dat wordt dan weer vergoelijkt door het feit dat er ook een heel leger aan burgers wordt gemobiliseerd voor de grote finale.

Waarschijnlijk niet eens bewust verheerlijkt de film zo de schietgrage agent, de burger die het recht in eigen hand neemt, en speelt in op een in de Verenigde Staten toch al groot wantrouwen tegen journalistieke media. Maar wie was daarmee bezig toen een jaar ofzo geleden deze film in Hollywood werd bedacht. Niemand doet aan het einde een body count. We zitten buiten adem in onze bioscoopstoel. Doel bereikt.