Recensie

Recensie Theater

Kwetsbare danssolo’s uit de lockdown

Dans Als de solo’s die dansers van Conny Janssen Danst maakten tijdens lockdown een voorspellende waarde hebben, dan wordt de komende periode ‘de tijd van de reikende armen’.

Foto's Andreas Terlaak

Ook de dans begint piepend en krakend weer uit het slot te komen en als de solo’s die dansers van Conny Janssen Danst maakten tijdens lockdown een voorspellende waarde hebben, dan wordt de komende periode ‘de tijd van de reikende armen’. Reikende armen, introspectie, spanning die een uitweg zoekt, zijn de verbindende elementen in de zeer persoonlijke choreografieën.

Uiterst openhartig en kwetsbaar is Mariko Shimoda’s 1711; haar weergave van de innerlijke reis die zij maakte sinds de geboorte van haar zoon gaat van ingetogen tot extreem expressief. Shimoda, in een vuurrode jurk, staat als van angst verstijfd met een denkbeeldige baby in haar armen. Uitdrukkingsloos staart ze in de verte, terwijl zij de baby werktuiglijk wiegt en geruststellend beklopt. Shimoda’s emotionele verstijving contrasteert heftig met de klanken van tedere fluisteringen van een moeder tegen haar baby.

Langzaamaan begint Shimoda te groeien van een totaal door haar nieuwe rol overvallen vrouw, tot een eerst nog wiebelige, dan schreeuwende, zingende, trots paraderende moeder. In het slotbeeld is ze een moeder, met haar hoofd liefdevol naar haar kind gebogen.

Ook Liza Wallerbosch’ Locked and loaded is heftig en emotioneel. Zelfs als de danseres de last die haar neerdrukt, een stapel (dag?)boeken, van zich afwerpt, is ze niet vrij: ze houdt zélf haar verlangend reikende armen tegen.

Martijn Kappers laat concrete en onzichtbare grenzen zich in Touch me gently and I will follow. Alleen in The Hood van Tu Huang lijkt de afzondering zelfverkozen: weggedoken in zijn hoodie heeft hij genoeg aan zichzelf. Zijn soepele handen symboliseren zijn gedachtewereld, compact, gesloten als een bol. Pas aan het einde stelt hij zich open, gaat zijn capuchon af en reikt hij naar het publiek. Maar het kán zijn dat de toeschouwer nu meer dan ooit gespitst is op dat gebaar vol hunkering.