‘Tegen vreemde op straat ben ik niet zo openhartig’

In Mediavreters vertellen mensen wat ze kijken, lezen, luisteren en liken.

Illustratie Anne Caesar van Wieren

Scarlet Hemkes (38) en Joyce Everink (37) zijn het eerste lesbische stel in Nederland dat hun leven deelt op YouTube. Op hun kanaal Ik vrouw van jou willen ze „echtheid laten zien”, vertelt Hemkes. Daarbij past een grote dosis openheid. Over vrolijke momenten, zoals de geboorte van hun zoon Hunter (nu anderhalf). Maar ook over de zoektocht naar een zaaddonor die de twee online uitvoerden en psychische problematiek.

Scarlet: „We delen vrijwel alles, maar niet altijd meteen. Bij zwaardere zaken moeten we soms eerst even nadenken hoe we het vertellen. Zeker als het om anderen gaat, zoals recent mijn moeder waarmee het niet goed ging. Het meeste nemen we wel op. Bij de montage kijken we of we het er nog uithalen. Joyce is wat voorzichtiger dan ik. Bij grote twijfel vraag ik mijn broer soms advies. Als je veel deelt, verleg je langzaam je grenzen. Dan is het wel eens fijn iemand te hebben die dat niet gewend is. Die kan er van een afstandje iets over zeggen.”

We zijn begonnen met onze video’s omdat we vonden dat je te weinig gewone levens van lesbische vrouwen en stellen ziet. In Amerika was er wel al een lesbisch YouTube-koppel, BriAndChrissy. Toen wij opgroeiden was er heel weinig representatie. Het beeld van de lesbienne met kortgeknipt haar en een tuinbroek overheerste. Nu hoeven wij niet als lesbische strijders de barricades op. We willen juist het gewone laten zien. Dat was er nog niet en dat gat vullen we. Het is nodig. En video’s maken, is ook gewoon heel leuk.”

‘Er zijn momenten dat ik het lastig vind dat mensen zoveel van me weten. Zoals de keer dat ik vertelde dat ik een terugval had in mijn eetstoornis. Als ik dan in een restaurant herkend word, voelt dat gek. Of wanneer mensen me op straat vragen hoe het daarmee gaat, vind ik dat confronterend. Aan een camera iets vertellen, is heel anders dan aan een persoon. Tegen een vreemde op straat ben ik niet zo openhartig. Van onze privacy geven wij veel op. Bijna overal waar ik kom, op straat of in het verpleeghuis van mijn moeder, herkent wel iemand me van YouTube. Natuurlijk komen daar ook grappige en positieve situaties uit voort. We hebben volgers die op een fijne manier met ons meeleven.

„Het online zoeken naar een zaaddonor paste bij ons. Schijt aan het taboe en dan houden we er in elk geval een leuke video aan over. Zwanger worden hadden we al eerder geprobeerd. Die eerste pogingen gingen via klinieken en fora. Die weg past ons eigenlijk niet. Het voelt te onpersoonlijk of schimmig.

„Op het moment dat we het opnieuw wilden proberen, moest dat anders. We wilden een donor waar wij een band mee hebben en die ook een vanzelfsprekende band met het kind heeft. Hem vonden we via onze online-oproep. Nu is Hunter er. Joyce en ik zijn goed bevriend met Hunters vader en zijn vrouw. We doen zelfs een poging om een tweede kindje te krijgen met hen. Het is een emotioneel en intensief proces om vast te leggen en de wereld in te sturen. Je wilt voor jezelf dat het lukt, maar ergens ook voor de video’s. Om de volgers niet teleur te stellen. Een beetje idioot, dat zie ik zelf ook.”