Een hardloopwedstrijd tegen én zonder anderen

Sporten Gezamenlijke hardloopevenementen zijn voorlopig afgelast. Mensen doen daarom mee aan virtuele wedstrijden. „Voor veel lopers zijn ze een motivatie om te blijven trainen.”

Peter Liemburg (47) doet mee aan virtuele wedstrijden, maar mist daarbij wel publiek. „ Ik vraag mijn vrouw mee te fietsen om nog íéts van support te hebben.”
Peter Liemburg (47) doet mee aan virtuele wedstrijden, maar mist daarbij wel publiek. „ Ik vraag mijn vrouw mee te fietsen om nog íéts van support te hebben.” Foto Kees van de Veen

De wedstrijd begint bijna. In plaats van medehardlopers te ellebogen om de beste startplek te bemachtigen, poets ik rustig mijn tanden. In plaats van een laatste toiletbezoek in een Dixi, plas ik met de deur open op mijn eigen wc. En in plaats van harde muziek uit grote boxen, luister ik via mijn oortjes naar een podcast.

Ik doe mijn sporthorloge om, mijn haar in een staart en loop de trap af. Voor de deur druk ik op het rechterknopje van mijn horloge, wat vandaag het startschot betekent. De tijd gaat lopen en ik ren mijn straat uit. De virtuele hardloopwedstrijd is begonnen.

Sinds maart zijn alle hardloopwedstrijden in Nederland afgelast vanwege de uitbraak van het coronavirus. Dit betekent dat de tienduizenden Nederlanders die normaal gesproken aan de start van de wedstrijden staan, ineens gaten in hun agenda hebben.

Degenen die de wedstrijden niet kunnen missen, kunnen hun heil online zoeken: de afgelopen maanden zijn tientallen virtuele hardloopwedstrijden opgetuigd. Lopers die meedoen, melden zich online aan voor een bepaalde afstand en lopen die op een zelfgekozen moment en plek. Dit kan op een loopband of buiten.

De deelnemers houden hun tijd en afstand bij met een horloge of app. Die gegevens sturen ze vervolgens naar de organisatie, die de data in een klassement verwerkt en soms prijzen toekent. Een deel van de virtuele wedstrijden zou zonder corona offline hebben plaatsgevonden, zoals de Hilversum City Run. Ook zijn er nieuwe initiatieven ontstaan. Zo zijn er verschillende ‘Corona Solo Runs’ en halen meer dan 250 hardlopers via het project Running Apart Together komend weekend geld op voor het Longfonds. Via VirtueelNL doen sinds maart maandelijks honderden mensen mee met verschillende wedstrijden en challenges. Bij een voltooide race krijgen zij per post een medaille.

Sportpsycholoog Mark Schuls, verbonden aan de Vrije Universiteit Amsterdam, begrijpt de aantrekkingskracht van de virtuele races. „Wedstrijden zijn voor veel lopers een belangrijke motivatie om te blijven trainen”, zegt hij. „Als je een doel in het vooruitzicht hebt, zeker als je prestatie afgemeten wordt tegen opzichte van die van een ander, heb je een stok achter de deur.”

Ook tijdens en na de wedstrijd ondervinden lopers positieve effecten. Het behalen van een doel – van een persoonlijk record tot een hoge plek in een klassement – geeft mensen meer zelfvertrouwen en een door gelukshormonen veroorzaakt euforisch gevoel. „Het is een bevestiging dat je iets goed doet.”

De virtuele wedstrijden zijn mentaal zwaarder

Peter Liemburg (47)

Motoragent Peter Liemburg (47) uit het Friese De Wilgen doet normaal gesproken om de maand mee aan een hardloopwedstrijd, in lengte variërend van een paar kilometer tot de marathonafstand. Toen de races plots van zijn agenda werden geveegd door het coronavirus, merkte hij dat hij minder voldoening haalde uit het hardlopen.

„Tijdens een rondje lopen dacht ik: dit betekent niks”, vertelt hij. Hij miste het gericht trainen voor een afstand, het nadenken over voedingsschema’s en wedstrijdkleding, de spanning aan de start en de competitie met zichzelf en anderen. Toen ontdekte hij via Instagram de Corona Solo Runs en gaf hij zich op voor die van vijf kilometer. „De inschrijving bleek dé prikkel om mijn trainingen weer serieus aan te pakken.” Inmiddels heeft hij drie virtuele wedstrijden gelopen en staat hij dit weekend aan de start van de vierde.

Je mist het publiek

Toch denkt zowel Schuls als Liemburg niet dat de virtuele wedstrijden de echte evenementen kunnen vervangen. Daarvoor is de invloed van het publiek langs de kant te belangrijk. „Uit onderzoek blijkt dat sporters beter presteren als er publiek aanwezig is”, legt Schuls uit. Liemburg zag zijn tijden juist verbeteren omdat hij sinds de uitbraak van het coronavirus meer tijd had om te trainen, maar merkt wel dat de virtuele wedstrijden mentaal zwaarder zijn. „Niemand moedigt je aan. Ik vraag nu mijn vrouw mee te fietsen om nog íéts van support te hebben.”

Foto Kees van de Veen
Foto Kees van de Veen
Foto’s Kees van de Veen

En hoewel er klassementen worden opgesteld, is het wedstrijdelement minder sterk. „Het wedijveren met anderen, het tactische spelletje van: ga ik iemand anders eraf lopen – dat ga je nooit vervangen”, denkt Schuls. Liemburg: „Tijdens wedstrijden denk ik steeds na over wie ik kan inhalen, wat me stimuleert om dieper te gaan.”

Toch is er ook een groep lopers voor wie virtuele wedstrijden ook na de coronacrisis misschien geschikter zijn. „Sommige mensen vinden echte wedstrijden met startprocedures en grote groepen te spannend. Zij gedijen misschien beter als ze alleen lopen”, denkt Schuls.

Dat zien ook de oprichters van VirtueelNL, zussen Tamara Joosten (33) en Nathalie de Boer (31). „Het merendeel van de aanmeldingen komt van minder ervaren lopers. Zij lopen liever geen echte race omdat ze niet van de drukte houden of er onzeker van worden als ze steeds door snellere lopers worden ingehaald”, zegt Joosten.

Maar ook zij willen het wedstrijdelement, voegt De Boer toe. „Met virtueel hardlopen kunnen ook zij een medaille winnen en een plekje bemachtigen in een klassement.” Ook zou het voor sommigen een laagdrempelige eerste stap kunnen zijn naar een ‘echte’ race. Dit betekent dat er mogelijk ook ná de coronacrisis een markt is voor virtuele wedstrijden.

Zo’n 25 minuten na mijn start kijk ik op mijn horloge: ik zit bijna op vijf kilometer, dus de wedstrijd loopt op zijn einde. Ik trek nog een sprintje; in plaats van me aan te moedigen, kijken voetgangers geïrriteerd op. En dan is het ineens afgelopen. Ik zet mijn horloge uit, trek de oortjes uit mijn oren en loop naar huis waar ik een screenshot van mijn gegevens opstuur naar VirtueelNL. Nu is het wachten tot de medaille op mijn deurmat valt.