Opinie

Heimwee naar controle

Dagboek Coronavirus

De laatste dagen is er opvallend veel politie op straat en ik begrijp niet goed waarom. Ze controleren fanatiek op mondkapjes, maar dat niet alleen. Passanten wordt naar papieren gevraagd. Zwervers worden verwijderd of opgepakt. Ik was de afgelopen dagen van een afstandje getuige van twee arrestaties op klaarlichte dag, zonder dat er sprake was van geschreeuw, vechtpartijen of berovingen.

De stad is nerveus. Veel mensen zitten zonder geld, omdat de toegezegde staatssteun nog steeds niet is uitbetaald. Het economisch herstel verloopt geheel volgens de verwachtingen allerbelabberdst. Klanten blijven weg. Veel mensen zijn nog steeds te bang om hun huis uit te komen. De toekomst is hachelijk drijfzand geworden, waaraan je beter maar niet kunt denken.

Wie kinderen heeft, heeft ze nog steeds in huis. De scholen gaan pas weer in september open. Ook al is een staking niet bepaald een krachtig signaal tijdens een gedwongen opschorting van alle activiteiten, toch dreigen leraren met stakingen omdat ze nu al voorzien dat de financiële middelen ontbreken om de heropening in september op een veilige manier gestalte te geven. De ouders hebben al gestaakt. Ze hebben een dag lang hun wifi in huis uitgezet om te protesteren tegen het thuisonderwijs. Ze klampen zich nu met de moed der wanhoop vast aan de ijdele verwachting dat ze hun rakkertjes binnenkort naar een zomerkamp kunnen sturen. Maar je krijgt er wel veel liefde voor terug.

Misschien reageert de politie op deze nervositeit. Maar ik durf niet helemaal uit te sluiten dat de autoriteiten heimwee hebben naar de totale controle tijdens de quarantaine. De lege straten, vrij van gespuis, staan nog in hun geheugen gegrift als een zoete herinnering en ze grijpen het nieuwe begin aan om een nieuwe orde af te dwingen.

Of misschien ben ik zelf nerveus. Dat zou ook kunnen.

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.