Rapport Remkes: de Haagse politiek herneemt zijn gang

Tv-recensie De inkt is net droog, maar het NOS Journaal verwijst het stikstofrapport van Remkes alvast naar de bureaula. Teken dat het Binnenhof na de coronacrisis overgaat tot de orde van de dag. De documentaire Hart van de democratie laat zien hoe dat gaat.

Parlementair verslaggever Kees Boonman in de documentaire Hart van de democratie.
Parlementair verslaggever Kees Boonman in de documentaire Hart van de democratie. NTR

Het was een item uit het boekje, zij het niet uit een boekje dat vrolijk stemt. Het 8 Uur Journaal van maandag, eerste item. In Den Haag legt Xander van der Wulp uit dat de commissie-Remkes hard oordeelt over de stikstofplannen van het kabinet. Die schieten tekort en het is de vraag of ze voor de rechter stand zullen houden. Daarop volgt een verslag over de ernst van het probleem, waarna we via presentator Rob Trip terugkeren bij Van der Wulp die uitlegt wat er nu gaat gebeuren. Niets. De kwestie ligt gevoelig in de coalitie, volgend jaar zijn er alweer verkiezingen, hier gaat niemand de vingers aan branden.

In vijf minuten Journaal ging Remkes’ rapport zo van presentatie naar de eeuwige bureauladen. Er werd keurig, feitelijk en zonder verbazing verslag van gedaan; kan een journalist ook te goed weten hoe de hazen lopen?

Hier werd een groot en urgent probleem razendsnel verdrongen door kleine politiek. De kwestie had zo kunnen voorkomen in ‘Hart van de democratie’ (NTR), de documentaire die Suzanne Raes en Liesbeth Witteman maakten over journalistieke mores aan het Binnenhof. Ze volgde twee tegenpolen. De journalisten Kees Boonman, een wandelgangenschuifelaar van het allerzuiverste soort, en Charlotte Nijs, die voor Hart van Nederland probeert een stukje van de kloof tussen politiek en SBS-kijker te dichten.

De film werd in maart al eens uitgezonden op een onbarmhartig tijdstip, maar kreeg maandag een herkansing. Terecht, al is het maar om Boonman, meester in het babbeltje uit de tweede lijn, aan het werk te zien. In de politiek-journalistieke meute op Prinsjesdag 2018 stiefelt Boonman op Alexander Pechtold af, die op dat moment kampt met de publiciteit over zijn verbroken relatie met een Meppels gemeenteraadslid. Even vragen hoe het gaat. Pechtold: „Doorademen, neus omhoog en ondertussen op je tong bijten.”

Aan zulke kleine vertrouwelijkheden komt een eind als Pechtold zijn afscheid aankondigt. Dat kost Boonman na jaren werk een goede bron: opnieuw beginnen. Als de vers als fractieleider benoemde Rob Jetten langs Boonman loopt, stelt die hem met ironische toets twee korte vragen. Nadat Jetten is verdwenen zucht de journalist even. Hij blijft nog wat hangen, peuzelt een stukje Pechtold-afscheidstaart op.

Nijs is niet naar Den Haag gestuurd om rond te drentelen. Zij is degene die op Pechtold afstapt om hem over zijn liefdesleven te ondervragen. „Ineens zag ik allemaal andere plopkappen naast de mijne. Niemand vroeg iets, maar iedereen wilde meeluisteren.” Wanneer ze terugziet hoe minister Hugo de Jonge dezelfde cijfervraag vier maal niet beantwoordt, gooit ze in ontzetting de handen in de lucht – het is de verbazing die vaak ontbreekt in de rituele dans van Haagse politici en hun duiders.

Kloof burger en politiek is groot

Veel zaken waar de journalisten van gaan rennen, blijken twee jaar later alweer vergeten; hoe heette ook alweer het Kamerlid dat in de herfst van 2018 opstapte wegens een ‘ongelijkwaardige’ relatie?

Kees Boonman lijkt mij geen man voor verandering, maar hij toont zich bewust van het feit dat hij deel uitmaakt van een afgesloten wereldje. Hij ziet ook wel dat de afstand tussen ‘hier’ en ‘daar’ (dan wijst hij door de poort richting Buitenhof) problematisch groot is.

De afgelopen maanden was die afstand door het coronavirus ineens een stuk kleiner: ineens was er een slagvaardige regering, die sommige maatregelen snel aanpaste, niet omdat de partijpolitieke logica van het Binnenhof dat eiste, maar omdat het nodig was in de buitenwereld. De opening van het maandagjournaal gaf mij het idee dat die periode nu weer voorbij is.

Correctie (9/6): In een eerdere versie van dit artikel werd de naam van Liesbeth Witteman niet vermeld.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.