Recensie

Recensie Film

Naar de ruimte, maar zonder dochter

Drama Ruimtevaartfilm ‘Proxima’ heeft de dynamiek van een trainingsfilm. De ‘zwakte’ die astronaut Sarah moet overwinnen is haar dochter, dat maakt de film bitterzoet.

De ‘zwakte’ van heldin en astronaut Sarah (Eva Green) is haar dochter (Zélie Boulant).
De ‘zwakte’ van heldin en astronaut Sarah (Eva Green) is haar dochter (Zélie Boulant).

Een vrouwelijke Franse ingenieur aan boord? Mooi zo, die kan vast goed koken. En of Sarah niet liever een licht astronautenprogramma doorloopt?

In Proxima bereidt alleenstaande moeder Sarah (Eva Green) zich met de macho Amerikaan Mike (Matt Dillon) en de gemoedelijke Rus Anton (Aleksey Fateev) voor op een jaar in de ruimte. Dat betekent een slopende training in het Russische Zvezdni Gorodok (Sterrenstadje), waar Sarah zich in een mannenbolwerk moet invechten terwijl ze worstelt met de twijfels en de schuld van een carrière–moeder. Alles draait om de missie, haar dochtertje Stella (Zélie Boulant) ziet ze nauwelijks - en zij heeft het moeilijk op school. Kan Sarah haar loslaten? Is haar ambitie dat waard?

De vrouwelijk astronaut was een thema vorig jaar. Sandra Bullock in Gravity (2013) bleek een voorloper; in 2019 werden naast Eva Green ook Natalie Portman (Lucy in the Sky) en Juliette Binoche (High Life) gelanceerd. Uit feministische hoek klonk enige wrevel, want zijn mannelijke astronauten in de ruimte heroïsch kalm of onthecht, bij vrouwen krijg je al snel panikerend hijgen (Bullock), seksuele complicaties (Binoche), moederissues (Green) of hysterie (Portman). Ruimtevaart is minder geschikt voor vrouwen, zou de teneur zijn. Die kritiek mist een essentieel punt: ook mannelijke astronauten zijn nu watjes. Ryan Gosling (First Man) en Brad Pitt (Ad Astra) worstelen als astronaut met masculiene blokkades, Matthew McConaughey verlangt in Interstellar snikkend naar zijn dochter.

Lees ook dit interview: Mama is een astronaut

Dan houdt Sarah het nog ingetogen: zij weet dat ze op huilerigheid wordt afgerekend. Proxima heeft de dynamiek van een trainingsfilm: realiseert de held haar droom door haar zwakte te overwinnen? Dat die ‘zwakte’ haar dochter is maakt de film bitterzoet.

Regisseur Alice Winocour verkent realistisch en met open vizier de ruimtevaart voor moeders. Ja, Sarah moet zich dubbel bewijzen, maar gesloten blijkt het mannenbastion niet. Collega Mike paart arrogant machogebral aan empathie: hij daagt eerder uit dan dat hij uitsluit. Een hoopvolle film.