Recensie

Recensie Film

Een camping uit de hel

Komedie ‘Jachterwachter’ is een schot hagel dat best vaak doel treft. De komedie zit vol vertrouwde Rundfunk-elementen: lullige meligheid, viezigheid en cartoongeweld.

Tom van Kalmthout en Yannick van de Velde in Rundfunk: Jachterwachter.
Tom van Kalmthout en Yannick van de Velde in Rundfunk: Jachterwachter. A003R1F7

Eigenlijk kon deze film gewoon Jachterwachter heten. Rundfunk geeft jonge fans van de tv-serie aan wat ze kunnen verwachten. In 2015 en 2016 was Rundfunk een cultfenomeen dat met absurdisme, baldadige slapstick en Hollandse meligheid de politieke correctie uitdaagde.

De middelbare school van vrienden Tim (Yannick van de Velde) en Erik (Tom van Kalmthout) bleek een sadistisch universum waar geen goede daad onbestraft blijft en treiteren, botheid en smeerlapperij de norm zijn. Of eerder: een sadomasochistisch universum, want Pierre Bokma’s cryptonazi Heydrich („Jullie hebben allemaal een onvoldoende!”) kan niet zonder zijn tegenpool, leraar wiskunde Barteljaap; een goedaardige schlemiel die altijd klappen krijgt. Zijn leed is zo onverdiend dat het komisch wordt.

In Rundfunk: Jachterwachter, de eerste speelfilm van het duo, stappen Van de Velde en Van Kalmthout gezamenlijk in de Barteljaap-rol. Als veldopzichter in padvindertenue is Van de Velde ieders favoriete kop van jut op HIVO De Harmonie, een camping uit de hel. De klandizie bestaat uit tokkies en viespeuken.

De zaken nemen een wending wanneer Ronnie Bosboom Jr. (Van Kalmthout) in een caravan komt onderduiken. Als jochie met gouden keeltje vierde hij ooit triomfen met schlagers als ‘Dit is een schreeuw om hulp’. Nu is hij op de vlucht voor duistere figuren, onder wie zijn eigen vader (Bokma) die hem het podium placht op te ranselen onder het motto: „klappen zijn niet echt zolang jij er niks over zegt.”

Lees ook dit interview met de makers: Een universum waar je straffeloos slecht mag zijn

De relatie van dader en slachtoffer blijkt ook hier symbiotisch: Ronnie Bosboom jr., een Heintje met de gefolterde ziel van André Hazes senior, komt alleen tot iets als hij wordt afgeranseld, liefst een beetje liefdevol. Ook anderszins zit Jachterwachter vol vertrouwde Rundfunk-elementen. Lullige meligheid, viezigheid en cartoongeweld. Sommige vondsten zijn geïnspireerd: een vaderfiguur genaamd vaderfiguur die zo oud en dor is dat hij als los zand uiteen dreigt te stuiven. Jachterwachter is een schot hagel dat best vaak doel treft.

Toch raakte de film op de meet buiten adem: daar gaat de ongein overheersen. Terwijl het qua actie en massascène toch een heuse apotheose is. Dat komt omdat dit geen satire is die tegen de realiteit aanschuurt. Je bent eerder getuige van de groteske, maar vrij particuliere en willekeurige binnenpretjes van twee zeer grappige jongens. Dat leidt op de duur tot claustrofobie. Wellicht is de spanningsboog van een speelfilm niet ideaal. Of moet het duo afzien van een spanningsboog. In losse sketches zijn ze op hun sterkst.